Tag Archives: Vormgodsdiens

Romeine 10

“Moenie by jouself sê: ‘Wie sal na die hemel toe opklim?’ nie,” dit is, om Christus af te bring, “Of: ‘Wie sal na die onderaardse diepte toe afdaal?’ nie,” dit is, om Christus uit die dood terug te bring. Nee, die Skrif sê:“Naby jou is die woord, in jou mond en in jou hart.”” Romeine 10:8

Godsdiens het die nare geneigdheid om substitute vir God te skep. Partykeer word die substitute, selfs afgode. Dit is ongelukkig nie net in ander godsdienste wat dit gebeur nie. Selfs in die Christendom skep mense substitute vir God.

Ons is kort-kort opsoek na nog ‘n Mosesfiguur. Soos die volk van ouds wat nie self met die Here wou praat nie, en toe vir Moses gestuur het, so kry ons vir onsself Mosesfigure in ons lewens wat namens die Here met ons moet praat, bid en die wil van die Here moet openbaar.

Maar Paulus sê: “Naby jou is die woord, in jou mond en in jou hart”. Vir ons wat die Heilige Gees ontvang het, is hierdie woord waar. In plaas daarvan om vandag elders na die Here te gaan soek, word bewus van sy teenwoordigheid – en reageer daarop.

Rigters 10

Daar is iets wat my tot nou toe in die boek Rigters gepla het, wat ek nie heeltemal my vinger op kon plaas nie. Vanoggend weet ek wat dit is…

Die normale patroon wat ons in die Bybel raaklees, verloop as volg: Sonde 》Verlossing 》Dankbaarheid.

In Rigters voel dit vir my ontbreek dankbaarheid nog die hele tyd. Die patroon wat ons hier teëkom is: Sonde 》Verlossing 》Sonde 》Verlossing ens. Dit is asof ons nog die heeltyd diepgaande berou mis, met die gevolg dat ware dankbaarheid ook afwesig is.

Op ‘n baie klein vlak sien ons vandag vir die eerste keer ‘n teken van berou: “Maar die Israeliete het die Here geantwoord: “Ons het gesondig! Doen U met ons wat goed is in u oë, maar red ons tog net vandag!” Hulle het toe die ander gode tussen hulle uit verwyder en hulle het die Here gedien, en Hy het ‘n end gemaak aan hulle swaarkry.” (Rigters 10:15-16)

Moet egter nie te vinnig opgewonde raak nie. Hulle verwydering van die afgodsbeelde is minder van ware bekering en meer oor wat hulle by die Here in die proses kan kry – naamlik oorwinning van die veldslag.

Hulle verhouding met die Here kan op die heel beste beskryf word as “transaksioneel”. Hulle dien Hom nie omdat Hy is wie Hy is nie, maar oor wat hulle uit dit kan kry. Dit is ‘n prentjie van ‘n infantiele verhouding met God.

En myne? Lyk my verhouding met die Here anders? Dien ék Hom omdat Hy is Wie Hy is? Of dien ek Hom omdat ek hoop om in die proses gesondheid, beskerming en voorspoed te kry? Kom ons bid dat die Here volwassenheid in ons verhouding met Hom sal gee.

Rigters 3

In vandag se hoofstuk van Rigters 3 val dit my op dat die volk onmiddelik weer in ontrouheid verval, sodra ‘n leier doodgaan. Beide Otniël en Ehud het tekortkominge as leiers gehad, maar ten minste het hulle leierskap die volk getrou aan die Here gehou. In beide gevalle het die volk egter afvallig geword die oomblik toe die leier tot sterwe gekom het.

Mens kan nie help om te wonder hoe diep die volk se toewyding dan regtig gelê het nie. Was hulle ooit werklik lief vir die Here of was hulle verbintenis aan Hom maar net ‘n eksternalisering van godsdiens?

Net omdat jou kind toe mond kou wanneer jy in die vertrek is, beteken dit nie dat jou kind goeie maniere het nie. Goeie maniere is eers vasgelê – deel van jou kind se mondering – as hy/sy toe mond kou as die ouer níe naby is nie.

Op ‘n soortgelyke wyse was die volk se toewyding oppervlakkig – byna kondisioneel. Net solank die leier daar is om ‘n ogie te hou, bly hulle aan die Here “getrou”. Dit is gedeeltes soos hierdie, wat profesieë soos Esegiël 11 en Esegiël 36 waar daar gepraat word van ‘n “nuwe hart” wat die volk sal ontvang, so betekenisvol maak. Hierdie “nuwe hart” het die eksterne vertoon van godsdiens met ‘n interne gesindheidsverandering verplaas.

Dit bring ons vanoggend by die vraag hoe ons toewyding lyk? Doen ek steeds wat rég is, as niemand daar is om my te sien nie? Het my verhouding met die Here al dieper gevorder as net vel-oppervlak?

Eksodus 35 (13 April)

Die woord wat vir my uitstaan in vandag se gedeelte is “vrywillig”. Ek het ophou tel hoeveel keer dit in hoofstuk 35 gebruik word. Alles van vrywillig ‘n offergawe bring tot vrouens wat vrywillig wou weef.

Dit maak darem maar ‘n reuse verskil: As jy iets móét doen teenoor iets wíl doen. Geykte godsdiens manipuleer met “móét”. Maar ware verhouding word gedryf deur “vrywillig”.

Ek gaan vandag probeer onthou dat niks wat ek vir die Here doen, doen ek omdat Hy my forseer nie. Ek doen dit omdat ek “vrywillig” wíl. Nie uit vrees nie, maar uit verhouding.