Tag Archives: Selfondersoek

Genesis 6

“Toe die Here sien hoe groot die verdorwenheid van die mens op aarde is en dat hy sy lewe lank net slegte dinge bedink, was die Here bedroef daaroor dat hy die mens op die aarde gemaak het. Dit het Hom diep gegrief.”

Hierdie is ernstige woorde. Die Here is as’t ware spyt dat Hy die mens gemaak het. Dit is amper so erg soos om te sê dat my eie kind wat ek verwek het, vir my soveel hartseer besorg, dat ek wens dat ek hom/haar nooit gekry het nie.

Vir meeste van ons klink dit onmoontlik om so oor jou eie kind te voel – selfs al stel hulle ons soms teleur. Maar daar ís mense wie se kinders vir hulle soveel herhaaldelike pyn veroorsaak, dat hulle al so gevoel het.

Voel die Here soms so oor my?

Ek wil keer dat ons vanoggend te vinnig by genade uitkom. Mens kan te vinnig oor hierdie vraag beweeg en ‘n antwoord uit jou kop gee “Jesus maak my darem aanvaarbaar vir die Here”, sonder dat die vraag ons hart gepenetreer het.

Dit is goed om vir ‘n oomblik langer op die vraag te vertoef: “Maak dit my hartseer, dat ek soms my Vader hartseer maak?”. Want as dit my nie meer raak nie, dan neem ek sy onvoorwaardelike liefde as vanselfsprekend aan. Dan het ek gewoond geraak aan genade. Dan toon ek psigopatiese neigings. Net ‘n Psigopaat kan willens en wetens iemand in doen en te na kom sonder om eers daaroor sleg te voel. Só wil ek tog nie wees teenoor die Here nie.

So, die evangelie het definitief ‘n boodskap van aanvaarding aan my. Maar vanoggend beklemtoon hierdie stuk aan my die erns van sonde en selfs die emosie wat my sonde by God opwek. Mag dit in my hart ‘n begeerte skep om nie langer my Vader meer te bedroef nie.

1 Konings 9

Bitter-soet. Dit is die gevoel wat jy kry as jy hierdie hoofstuk lees. Wat veronderstel is om ‘n hoogtepunt te wees word gevolg deur ‘n rits opmerkings wat ‘n frank smaak in jou mond laat.

Die hoogtepunt was toe die Here vir Salomo oor die nuwe tempel sê: “Ek het jou gebed en jou smeking wat jy tot My gerig het, verhoor. Ek heilig hierdie tempel wat jy gebou het, sodat my Naam altyd daar sal wees. Ek sal altyd daarvoor sorg en daaraan dink.” (1 Kon 9:3)

Maar dan vervolg die hoofstuk met lys dinge wat Salomo gedoen het wat mens eintlik dwars in die keel steek. Die teks praat van dwangarbeid wat hy gebruik het, jy lei verder af daar was swaar belastings op die volk gehef en verder sien jy sy verbintenis met die Farao se dogter wat onheil voorspel.

Mens kry die heeltyd die idee dat Salomo dit oordoen. Dat sy bouprogram die finansiële vermoë van sy volk oorspan. Dit word wel vir Here gedoen, maar ek kan nie help om te vra of daar nie ook ‘n goeie dosis ego in sy bouwerk opgesluit lê nie. Die krake in Salomo se voete van klei begin alreeds wys (en in die volgende hoofstuk word dit nog meer sigbaar)

As mens die ou met die nuwe verbond kontrasteer, dan weet mens ons het soveel om voor dankbaar te wees. Waar God se Gees in die verlede sy intrek in ‘n gebou geneem het, vind ons vandag die Gees se teenwoordigheid in mense. Die kruis van Jesus het ons waardig gemaak ek versoening met God moontlik gemaak.

Ek kan ook nie anders as om dan vir die Heilige Gees te vra dat Hy my motiewe sal deursoek nie. Mag Hy my help dat ego, skein en bedekte agendas en motiewe nooit die dryfveer sal wees waarom ek iets “in die naam van die Here” doen nie.