Tag Archives: Regverdiging van sonde

Rigters 9

Eendag het ‘n man het sy vrou met ‘n ander vrou verneuk, en toe met háár getrou. Hulle huwelik was egter van korte duur omdat die man sy (toe nuwe) vrou, ook met ‘n minnares verneuk het. Sy het huilend haar geskoktheid uitgespreek: “hoe kon hy my met ‘n ander vrou verneuk?” Maar sy vergeet dat sy sélf ‘n rukkie terug die “ander” vrou was waarmee hy sy vrou verneuk het. Wat het sy gedink? Dat hierdie man so iets net een keer sal doen?

Ek het onlangs van iemand gehoor wat nie bereid was om namens sy baas vir ander kliënte te lieg nie. Sy baas was woedend, maar hy het sy baas geantwoord: “As ek namens jou kan lieg, kan ook vír jou lieg”

Sonde se strik lê dikwels daarin dat ons vir die leuen val dat dit net een keer sal wees. Ons glo dat dit net hierdie een duistere transaksie sal wees en daarna gaan ons altyd eerlik wees. Of ons glo dat dit net een leuen of net een omkoopgeskenk gaan kos om ons uit die moeilikheid uit te kry, en dan gaan ons daarna vir altyd eerlik leef.

Maar dit werk nooit so nie. Sonde het ‘n manier om karakteriserend van jou te word. En dit is wat hier in Rigters 9 gebeur. Abimelek probeer ‘n koninkryk aan mekaar sit met geweld en rugstekery. Het hy regtig gedink dit sal daarna stop?

Jesus sou later selfs sê: “Wie leef met die swaard, sal sterf met die swaard”. Abimelek het ander ondergrawe en sy koningskap sou gekenmerk word aan agteraf pogings om hóm te onttroon. Hy moes telkens – soos die storie oor Gaäl ons wys – geweld gebruik om opstande te onderduk. Sou Jesus nie later ook sê dat ‘n koninkryk wat in homself verdeel is, nooit kan bly staan nie? Wel, dit is wat met Abimelek uiteindelik gebeur het. Hy het op ‘n veragtelike manier koning geword, en hy sou op ‘n smaadvolle manier sterf.

Laat ons nooit Sonde se “leuen van eenmaligheid” glo nie. So gou soos nóú word daardie sonde karakteriserend van ons.

Rigters 1

Ek waarsku jou nou al: Die geweld in hierdie boek gaan so dik loop dat jy voel jy daaraan kan verstik. Die klimaks van die hele Rigters, vind ons in die laaste vers van die boek: “Elkeen het gedoen wat reg is in sy eie oë” (Rigters 21:25)

Dit is die klimaks van die boek, maar dit is ook die laagtepunt van die boek. Hierdie tema is vervleg deur die hele boek, wat veroorsaak dat die boek die vorm van ‘n afwaartse spiraal aanneem.

Reeds in die eerste hoofstuk – vandag se hoofstuk – sien ons die eerste spore hiervan. Dit voel vir ons of die geweld teen die inwoners van die land, byna ‘n “free-for-all” vir die Israeliete word. Elkeen kan besluit wie hy wil doodmaak en hoe hy dit wil doen.

Mens kry die indruk reeds in die eerste hoofstuk, dat die volk hulle vergryp aan geweld. Dit is natuurlik baie maklik om in hierdie strik te trap: As daar ongeregtigheid teenoor jou begaan is, dan rasionaliseer jy jou eie verkeerde optrede om dit reg te stel. Ons sien hierdie tipe dinge elke dag in ons land afspeel. Die gevolg is dat wetteloosheid toeneem en eskaleer.

As jy eers jou aan wetteloosheid oorgegee het, dan word die volgende misstap net nog makliker en makliker. Dit is wat gebeur met mense wat nie meer die Wet (Die Here se wil) as hulle rigsnoer gebruik nie.

Kom ek en jy bid vandag dat ons prima plek aan die Here se Woord in ons lewens sal gee. Dat dit die rigsnoer in ons lewe sal bly. Dat ons nooit ons sonde sal rasionaliseer of regverdig nie.

Hou verder in gedagte, soos wat die boek in sy afwaarste spiraal beweeg en op ‘n laagtepunt eindig, dat geen menslike leier ooit waarlik vir ons kan uitkoms gee nie. Die boek eindig met ‘n dors na iets meer. Daardie versugting na ‘n Messias word uiteindelik deur Jesus beantwoord! Hy is gans anders as enige menslike leier.