Lyding

now browsing by tag

 
 

Klaagliedere 2

Daar is 2 dinge wat my opval in hierdie gedeelte – een wat betekenis dra vir die onmiddelike en een wat belangrik is om te sien omdat dit eers later vir ons gaan sin maak…

Die opvallendheid wat eers later in die boek gaan begin sin maak, is die feit dat die eerste 4 hoofstukke van klaagliedere telkens akrostiese gedigte is. Dit beteken mos dat elke volgende strofe van die gedig, telkens met die volgende letter van die Hebreeuse alfabet begin.

Dit is ‘n poging van die outeur om – ten spyte van die donker onderwerp van lyding – ‘n stuk rigiditeit en voorspelbaarheid in die teks te behou. Hierdie metode wat hy inspan, laat vaar hy in die laaste hoofstuk om presies die teenoorgestelde te bereik, maar meer daaroor later.

Die ander opvallendheid is die feit dat die outeur die tragedie van Jerusalem se val en verowering aan God toedig. Elke strofe begin die outeur deur te meld dat dit God is wat…sy boog gespan het, die vyand geword het, sy eie woonplek afgebreek het, sy altaar verwerp het ens.

Dit is vir die outeur belangrik om te wys dat Jerusalem se verowering ‘n direkte gevolg is op die sonde van die volk. Dit is nie toevallig dat Babel sterk genoeg is en Jerusalem inval nie. Dit is omdat die volk vir lank hulle nie aan God se verbond gehou het nie. Dit is die konsekwensie op afvalligheid.

Dit beteken natuurlik glad nie dat ons vandag alle lyding vandag aan God se straf moet toedig nie. Dit is belangrik in hierdie geval omdat die outeur vir die volk die verband tussen hulle sonde en die gebeure wil uitwys. Maar dit is allermins die geval in vandag se tyd.

As jou kind verdrink is dit nie omdat God jou straf omdat jy oor iets gelieg het nie. Moet asseblief nooit daardie denkfout maak nie.

Hoewel lyding in Klaagliedere se geval die gevolg van God se straf op sonde is, is daar tog ook iets wat bemoedigend aan daardie feit is. Dit impliseer God is in beheer. En dit impliseer op sy beurt dat God ook daaraan ‘n einde kan maak op sy tyd.

In ons geval is lyding nie die gevolg op sonde nie. Maar God regeer steeds. Hy kan ook in ons geval ‘n einde maak op sy tyd, sy manier – of dit gebruik soos Hy wou.

Johannes 15

‘n Paar jaar gelede was daar ‘n boek gepubliseer deur ‘n bekende outeur wat grootliks op hierdie Skrifgedeelte gebasseer was. Die basiese lyn van redenering was dat God ons snoei as ons nie vrug dra nie. Die boek roep jou dan op om pynlike gebeurtenisse in jou lewe te interpreteer as God se snoeiwerk, met die doel om jou te laat vrugdra.

Dit is eintlik niks nuut nie en ‘n baie algemene opvatting. Verskriklik baie gelowiges dink dit. Moslems ook. Die vraag is of dit waar is? Want dit is definitief nie wat die teks sê nie.

Jesus doen nogal moeite om in hierdie gedeelte te beklemtoon hoe Hy snoei:

  • Vers 3: “Julle is egter reeds skoon deur die woorde wat Ek vir julle gesê het.”
  • Vers 7: “As julle in My bly, en my woorde in julle bly, vra dan wat julle wil, en dit sal met julle gebeur”

Die punt is gewoon ons moet uiters versigtig wees om mense se pyn en hartseer goedsmoeds aan God toe te dig, so asof Hy die outeur van hulle seer is. Natuurlik kan die Here alles ten goede laat meewerk – selfs tragedies wat mense tref. Maar dit beteken nie dat Hy elke ramp in jou lewe organiseer nie.

Godsdienste regoor die wêreld glo dat wanneer iets slegs met iemand gebeur, dat God aan die praat is. Maar godsdienste regoor die wêreld interpreteer nie hulle realiteit deur die kruis van Golgota nie.

As kinders van die Nuwe Verbond glo ons dat God nou anders met ons handel. Hy tug verseker. Maar Hy tug met die woorde wat Hy tot ons spreek. Dit is immers wat Jesus hier sê.

Die manier waarop Hy Godsvrug in ons voortbring, is deur die Woord van God in ons te laat ontkiem. Dit plaas natuurlik ook die rol en prioriteit wat ons die Bybel in ons lewe gee, in ‘n heel nuwe lig.