Tag Archives: Kinders

1 Kronieke 29

Dit is aandoenlik om Dawid se gebed te lees. Jy hoor die warmte van sy liefde vir die Here, sy volk en ook sy seun. Op ‘n stadium bid hy juis vir sy seun Salomo en hy sê:

“Gee aan my seun Salomo dat hy met volle oorgawe u gebooie, u verordeninge, u voorskrifte sal hou, dat hy dit alles sal doen en die tempel wat ek beplan het, sal bou” (1 Kron 29:25)

Die hoofstuk vervolg en meld dan dat Salomo tot koning verkies is. Dit is egter opmerklik dat Salomo nêrens in die gedeelte ‘n aktiewe rolspeler word nie. Hy bly passief, in die sin dat daar net oor hom verhaal word en wat met hom gebeur. Nader aan die einde van die hoofstuk staan daar:

“Die Here het Salomo hoë aansien in die oë van die hele Israel laat geniet en hom ’n koninklike verhewenheid geskenk wat nie een van die Israelitiese konings voor hom gehad het nie.” (1 Kron 29:25)

Die Here het gehoor gegee aan Dawid se gebed. Natuurlik het Salomo ook ‘n aandeel in sy lewe gehad – hy het keuses gemaak. Maar die gedeelte van vandag laat dit tog blyk dat ons gebede vir ander mense, groot krag het.

Ook ek is die produk van my ouers en grootouers se gebede – én die Here se genade. Ja, ek maak my eie besluite. Maar ek sal die Here oneer aandoen as ek nie ook erken dat ander vir my gebid het, en dat Hý vir my geweldig goed was nie.

Op ‘n soortgelyke wyse kan ek ook in ander se lewens inbou deur gebed. Ek kan bid vir my kinders, vir kerkleiers, vir ons land se leiers. En vandag se gedeelte sê dat die Here ons gebede, sy genade en hulle eie selfstandigheid, op ‘n misterieuse wyse saamvoeg tot ‘n groot geheel.

Kom ons bid vir ander!

1 Kronieke 25

Ons lees in vandag se hoofstuk hoe Dawid tempelsangers aangewys het. Nadat die gedeelte uitgebrei het oor die seuns van Heman, word daar vertel hoe die indeling plaasgevind het:

“Hulle is vir diens geloot volgens die reël dat oud en jonk gelyk is, of hy nou al opgelei of leerling was.” (1 Kron 25:8)

Dit is ‘n interessante maatstaf. Veral in ag genome die feit dat dit ‘n samelewing was wat baie status aan ouderdom gekoppel het. Tog gee hulle gelyke kans aan mense wat oud en jonk was.

Ek dink ons kan baie leer by die Joodse siening van kinders. As mens byvoorbeeld hulle feeste ondersoek, dan sien jy dat kinders ‘n kritiese belangrike rol speel. Kinders was nie “verdra” nie. Die feeste is eintlik rondom hulle gebou (neem byvoorbeeld die rol van kinders tydens die rite van die paasmaaltyd).

Hier by die tempelsang, sien mens weer iets daarvan. Kinders skuif nie na die agtergrond sodat die groot mense die ding kan doen nie. Hulle is geheel en al deel van alles.

Dink ons kultuur nie dalk verkeerd oor kinders nie? Kyk ons nie dalk te veel na hulle asof hulle “onvolledige volwassenes” is nie? Ons moet altyd onthou dat kinders nie ‘n “mini-Heilige Gees” ontvang het nie. Hulle is nie minderwaardige gelowiges nie. Die Here kyk nie so na hulle nie, en ons behoort ook nie.