Tag Archives: Genade

Jeremia 31

Vandag se hoofstuk bevat die allerpragtigste belofte van genade.

Jeremia was nie net ‘n doemprofeet nie. Hy het nie net die volk se sonde uitgewys en hulle veroordeel nie. By die Here is daar altyd vergifnis en versoening. Daarom sê die Here by monde van sy profeet die volgende:

“So sê die Here: As die hemel daarbo afgemeet kan word en as die fondamente van die aarde daaronder vasgestel kan word, sal Ek die hele nageslag van Israel verwerp oor alles wat hulle gedoen het, sê die Here” (Jer 31:37)

Dit is natuurlik ‘n anomalie. Dit kan nooit gebeur nie. Tot vandag toe – met al ons kennis van die heelal – kan niemand die grootte van die hemel bepaal nie. Dit is ‘n manier om te sê dat die Here nooit-ooit sy kinders sal afskryf nie – selfs al het ons watter sonde ook begaan.

Ook nie vir my en vir jou nie…

Obadja

Ons lees vandag die korste boek in die hele Bybel, Obadja. Dit is slegs ‘n paar verse lank, maar dit slaan diep. Kyk na die volgende video om gou die agtergrond van die boek beter te verstaan…

Daar is twee dinge wat my opval in hierdie boek:

1.) My terminale kondisie

Edom was die nasate van Esua. Die Israeliete was die nasate van Jakob. Hulle was dus familie. Maar soos die 2 broers ‘n baie gespanne verhouding met mekaar gehad het, so het dit ook oorgespoel na die twee volke wat uit hulle ontstaan het.

Met die val van Jerusalem, is die Israeliete na Babel weggevoer. Die Edomiete het in hierdie tyd van die vlugtinge doodgemaak en die oorblyfsels van die stad sommer nog verder geplunder.

Edom se sonde word egter ‘n prentjie van die mensdom s’n. Geskrewe Hebreeus word nie gevokaliseer nie. As daar dus van Edom gepraat word in Obadja, staan daar net EDM. Maar later in die boek verander die tema van EDM na ADM – Adam, oftewel die mensdom, die nasies, alle mense, myself ingesluit.

Yip, dit is altyd makliker om ander se sonde raak te sien, eerder as jou eie. Ons klik ons tonge vir Edom, maar ons doen dieselfde as hulle. Ons kondisie is net so terminaal soos hulle s’n. Ek is net so sondig… Inderdaad, die grootste struikelblok in ons verhouding met die Here, is dikwels nie die “lae dink” wat ons van onsself het nie, maar eerder ons “grootheidswaan” – die gedagte dat ons eintlik goed is.

Die boek Obadja noop ons om onsself in Edom te sien. Edom word die spieël waarin ons kyk.

2.) Die Genade van die Here

Aan die ander kant is dit ook die genade van die Here wat my vanoggend weer sprakeloos laat. Nooit ooit vind ons in die Ou Testament dat die Here by monde van sy profete straf en oordeel aankondig, sonder ‘n gepaardgaande gedeelte wat handel oor vergifnis, versoening, nuut begin of hoop nie.

Ook in Obadja vind ons dit. Vanaf vers 17 sien ons dat die Here vir Hom ‘n oorblyfsel uit die mensdom sal neem en nuut begin. Dit word natuurlik in Christus op ‘n spesiale manier vervul, omdat ons nou God se volk is. Dit is loutere genade…

Romeine 11

Vandag se hoofstuk handel hoofsaaklik oor die plek van Israel/Jode in die nuwe verbond. Paulus gebruik ‘n baie treffende beeld van sekere takke wat uit ‘n olyfboom uitgekap is, en ander wat in hulle plek inge-ent is.

Die takke wat uitgekap is (Jode), is uitgekap omdat hulle nie in Jesus geglo het nie (v20). Die nuwe takke (nie-Jode soos ek en jy) is in hulle plek inge-ent (v19). Dit beteken egter nie dat die Jode noodwendig vir altyd verlore is nie. Indien hulle tot bekering sou kom en in Jesus glo, sê Paulus kan hulle inderdaad weer terugge-ent word in die boom in (v23).

Die vers wat my vandag tref is: “En as dit uit genade is, dan is dit nie uit verdienste nie, anders sou die genade nie meer genade wees nie” Rom 11:6

Ek weet met my kop ek is uit genade gered. Maar kort-kort val ek terug in ou denke dat en “ten minste dit of dat vir die Here behoort te doen”. Hierdie vers is ‘n kragtige samevatting van genade. Of iets is genade of dit is nie. Jy kan nie wet en genade meng nie. Die oomblik wat jy wet en genade meng, sit jy net met wet.

Natuurlik los die evangelie ‘n appél op ons. Maar ons antwoord daardie appél omdat ons gered is, en nie sodat ons gered word nie.

Job 29

Die hele hoofstuk 29 van Job besing Job sy goeie eienskappe. Ek lig net so 2 verse uit:

“Ek was oë vir die blindes
en voete vir die kreupeles,
ek was ’n vader vir die armes,
ek het selfs onbekendes se regsaak
behartig.
Ek het die mag van dié
wat onreg doen, gebreek,
ek het die prooi uit hulle tande
weggeruk.”

Dit maak mens eintlik ongemaklik om te hoor hoe Job vir ‘n hele hoofstuk lank sy eie lof besing. Dit grens vir ons aan onbeskaamde spog…

Mens moet hierdie hoofstuk teen die res van die groter boek se teologie verstaan. Die groter boek Job probeer wegkom van die heersende gedagte van sy tyd (en ons s’n) dat dit altyd goed gaan met goeie mense – en as dit met jou sleg gaan is dit omdat jy sonde gedoen het.

Om daardie rede noem Job vir ‘n hele hoofstuk lank al sy goeie punte op. Dit vorm as’t ware sy verdediging. Niemand moet meer kan sê dat Job swaarkry omdat hy sonde het nie, want hy het waarlik Godvresend geleef.

Aan die ander kant is dit dalk ook goed om vir ‘n oomblik stil te staan by die emosie wat ons beleef wanneer ons hierdie lees. Dalk is ons ongemaklik met Job se spoggery omdat ons onsself in sy spoggery raaksien.

Dikwels probeer ek immers my goeie dade vir die Here aanbied as “rede” hoekom Hy my mag (of moet) seën. Bewustelik of onbewustelik maak die gedagte van genade ons heeltemal onseker. Ons wil die Here se guns verdien. Dit voel vir ons as ons iets kan aanbied as verdienste, dan kan ons groter sekerheid hê dat ons God se guns gaan beleef.

Maar soos jy weet werk dit glad nie so nie. Dit is die grootste gevoel van ontmagtiging wat oor jou kom as jy besef dat jy niks vir die Here kan aanbied om méér van jou te hou nie. Maar dit is gelykertyd ook die grootste gevoel van vryheid.

Kom ons vat vandag ons lysies van goeie eienskappe, en ons gooi dit in die asblik. En dan kom ons na die Here toe net soos ons is: met leë hande.

Sefanja

Hierdie is seker een van my gunsteling gedeeltes in die Bybel. Ek vermoed dit maak emosie in my los omdat ‘n onderwyser dit jare gelede vir my in ‘n kaartjie geskryf het toe ek nog op hoërskool was:

“Die Here jou God is by jou,
Hy, die krygsman wat red.
Hy is vol vreugde oor jou,
Hy is stil-tevrede in sy liefde.
Hy jubel en juig oor jou:”

Hoofstuk 3 van Sefanja staan in skrille kontras met die res van die boek. Die res van die boek is ‘n aankondiging van oordeel. Maar omdat die Here nou sy volk gereinig het van hulle sonde, is daar vrede.

Vir ons kry dit natuurlik nuwe betekenis. Daar was ook vir ons ‘n oordeelsdag – en dit was op die kruis. Ons is ook nou gereinig. En daarom sê die Here ook vir ons: “Ek is stil-tevrede oor jou”.

Wat ‘n wonderlike voorreg om te leef met die wete dat ek in vrede voor God se aangesig kan lewe!

Genesis 7

Ons het gister gewaarsku dat mens nie te vinnig by genade moet uitkom nie. Dit is soms goed om met ons sonde gekonfronteer te word en dit in die oë te kyk.

Vandag staan ons egter stil by genade.

Ons sien hoewel die Here straf, bewerk die Here ook uitkoms. Sy heiligheid vereis dat Hy nie sonde net kan laat begaan nie. Daarom móét Hy straf, en stuur Hy in Genesis 7 se geval, die sondvloed.

Maar sy hart is eintlik om te red. Daarom bewerk Hy ‘n plan sodat Noag en sy familie gered sou kon word. Hy gee opdrag dat daar ‘n ark gebou moet word.

In die Nuwe Testament herhaal hierdie tema homself weer. Ons sonde word gestraf – maar dit word gestraf in Jesus.

Net soos wat mense beskerming binne die ark gevind het, net so vind ons wat “in Christus” ons heenkome soek, ‘n veilige vesting. In Jesus is ons veilig.

Numeri 22

Die hoofstuk hoor Balak en Bileam maak baie vrae los: Hoe maak mens sin van iets soos Bileam se donkie wat aan die praat gaan? Hoe verstaan mens die oënskynlike weerspreking die teks? (Vers 21 sê die Here een iets net om in vers 22 iets anders te sê) En hoe verduidelik mens die feit dat die Here ‘n towenaar in sy diens gebruik?

Vandag wil ek net ingaan op die laaste vraag. Ons weet vanuit die Skrif dat om gebruik te maak van towenaars, waarsêers en fortuinvertellers, teen God se wil is. Hy wil nie hê dat ons aan hierdie sondige praktyke meedoen nie. Maar waarom verskyn die Here die dan aan Bileam? Waarom praat Hy met iemand wat booshede doen?

Daardie vraag is juis die les van die stuk: Die Here kan enige persoon as instrument gebruik om sy wil te laat geskied.

Net soos wat die Here die towenaars in Egipte gebruik het, so kan Hy ook vir Bileam gebruik. En op ‘n soortgelyke wyse kan Hy ook vandag enige persoon gebruik om sy wil totstand te laat kom.

Ons mag nooit onsself so aanmatig om die Here te probeer voorsê wie Hy kan gebruik en wie nie. Die Here kan die kwade en selfs die sonde inspan om uiting aan sy wil te gee.

Jona 1

‘n Hele rits dinge skiet deur my s’n agtes as ons Jona 1 lees. God stuur Jona na Nineve, maar Jona vertrek na Tarsis. Dit is heeltemal in die teenoorgestelde rigting. Maar Jona vlug nie van Nineve nie, hy vlug van God. Die teks sê dit ook (vers 3 en vers 10).

Dit is natuurlik ‘n baie simpel ding om te doen, want mens kan nie van God af wegvlug nie. Hy is nie beperk tot grense nie. En Jona weet dit, want hy antwoord die matrose: “Ek dien die Here, die God van die hemel wat die see en vasteland gemaak het”.

Ons logika ontbreek net soos Jona s’n as dit by God kom. Ons probeer met ons 2,4Kg brein die onsterflike God wat van ewigheid tot ewigheid leef, verstaan – en as ons Hom nie verstaan nie, twyfel ons in sy bestaan of glo ons nie meer nie…

Die belangriker vraag is egter waarom Jona van God af wou wegvlug? Soos ons later in die teks gaan uitvind, was dit omdat Jona geweet het dat die Here aan Nineve genade gaan bewys.

Dikwels is ek en jy ook suinig met God se genade. Ons deel dit moeilik uit. Iemand moet dit eers verdien – wat natuurlik teen alle logika indruis, want dan is dit nie meer genade nie.

2 Konings 25

Ons het gister gesê dat 2 Konings 24 en 25 sekerlik een van die laagste, laagtepunte in die Ou Testament is. Dit skets aan ons hoe die uiteinde lyk van volhardende sonde. Dit is ‘n tragiese prentjie. Daar is niks om oor positief te wees in daardie twee hoofstukke nie.

Wel, amper niks nie.

Die boek sluit af met die nuwe koning van Babel, Ewil-Merodak, wat koning Jojagin uit die tronk bevry en aan sy tafel laat sit. Vir die res van Jojagin se lewe leef hy van die koning se genade.

Sou dit ‘n hoopvolle voorteken kon wees van dít wat sou kom? Verklap hierdie slotverse nie dalk die versugting van die Ou Testament, dat die Here ‘n genade ‘n genadetydperk weer sou laat aanbreek nie?

Die Here hou sy beloftes in stand. Die Dawidstroon sal vir altyd bly staan. En hierdie beloftes vind volkome vervulling in Jesus Christus.

Jesaja 19

Aarde, dit is vir my mooi!

Die oordeel oor die nasies gaan voort en vandag is ons by Egipte. Egipte was die ander wêreldmoondheid van sy tyd. Egipte is nie ‘n land waaroor Israel besonder positief voel nie. Egiptenare was hulle slawedrywers!

Mens sou dus kon verwag dat die volk graag sou wou hoor watter straf vir Egipte wag. Daar wás straf wat sou kom. Die stad Heliopolis waar die son aanbid is, sou oa verwoes word. Maar dan kom die absoluut skokkende:

Jesaja 19:23-25 “Daardie dag sal daar ‘n grootpad van Egipte af tot by Assirië loop. Die Assiriërs sal Egipte besoek, en die Egiptenaars Assirië, en hulle sal saam die Here dien. Daardie dag sal Israel die derde wees, en saam met Egipte en Assirië sal hulle vir die aarde tot ‘n seën wees. Die Here die Almagtige sal hulle seën en sê: Geseënd is my volk Egipte, geseënd is Assirië wat deur My geskep is, en geseënd is Israel, my eiendom.”

Hoe sou die Hebreërs daaroor voel dat die 2 wêreldmoondhede (Egipte en Assirië) beide ook nou sáám met Israel God se volk sou wees en Hom sou dien? Nie te gelukkig nie, vermoed ek!

Is daar mense – selfs vyande van my – wat ek soms beskou as iemand wat buite die bereik van God se liefde en genade staan? Hoe maak dit my voel as ek daaraan dink dat ook húlle eendag langs my kan kniel in aanbidding van die Here?