Tag Archives: Bose

Genesis 2

Hier is die skakel na ons nuwe leesrooster vir die jaar: KLIK HIER OM AF TE LAAI

Ons vind in Genesis 2 die tweede skeppingsverhaal. In Gen 2:4 eindig die eerste skeppingsverhaal en in Gen 2:5 begin die tweede.

Vir party mense skep die 2 skeppingsverhale wat langs mekaar staan, ‘n probleem omdat die volgorde so van mekaar verskil. Party sceptici voer aan dat dit selfs teenstrydig met mekaar is en dat ‘n menslike redakteur wat die Pentateug (die eerste 5 boeke vd Bybel) gefinaliseer het, bloot die 2 weergawes van die oorsprong van die aarde langs mekaar geplaas het sonder enige nadenke daaroor.

Maar die verskille skep nie vir my ‘n probleem nie. Ek dink nie die een is “reg” en die ander een is “verkeerd” nie. Dit is vir my bloot soos 2 verskillende foto’s: Die eerste uit ‘n wye hoek aansig en by die tweede vind ons ‘n makro (“in zoom”) van die skepping van die mens spesifiek.

Die tafel is besig om gedek te word vir die tragedie wat in hoofstuk 3 gaan afspeel. Let op dat die outeur nie minder as 11 keer in hoofstuk 2 alleen, na “Here God” verwys nie.

Hierdie verskynsel is om verskeie redes baie belangrik: As jy kyk na die skakel Wat is die JEDP-teorie, dan sal jy sien dat die Jahwis-priester se skrywershand moontlik in hierdie gedeelte swaar lê, omdat hy baie lief was vir die eienaam “Jahwe” (Here).

Maar dit is nie om dowe neute dat God se eienaam in hoofstuk 2 elf keer genoem word nie…

Wanneer die slang in hoofstuk 3 opdaag, vermy die slang die eienaam “Here”. Dan verdwyn die uitdrukking “Here God“, en praat die slang slegs van “God“. Die verduideliking hiervoor, is dat die Bybel vir ons probeer wys dat die Satan se strategie altyd is om die persoonlike aard van God, onpersoonlik vir ons te maak. In hoofstuk 2 ken ons God op sy naam (Jahwe), maar in hoofstuk 3 met die sondeval word Hy vir ons net ‘n dowwe prentjie van ‘n naamlose God.

Dit is vandag nog die duiwel se strategie. Hoe meer hy die Here se selfopenbaring in Jesus kan teëwerk, hoe meer slaag hy daarin om ‘n denkbeeldige afstand te skep tussen ons en God – en hoe makliker word dit vir ons om sonde te doen.

So, vanoggend wil ek intensioneel die Here op sy naam noem wanneer ek bid:

  • U, Here, is my God.
  • U, Here, staan naby.
  • U, Here, is kenbaar.
  • As ek U, Here, sou vergeet, sou ek sonde doen.

Openbaring 9

Sjoe, vandag se beskrywing van die sprinkane klink soos iets uit ‘n Hollywood Zombie-film!

Die gesig moes vreesaanjaend gewees het: sprinkane so groot soos perde, met gesige van mense, lang hare soos díe van vrouens, tande soos díe van leeus, borskaste soos ysterharnasse en vlerke wat dreun soos strydwaens! 

Sprinkane was in die Bybel ‘n simbool van onheil en boosheid. Hulle het landbouers se lewensmiddele opgevreet. Daarom funksioneer sprinkane oor hier as metafoor vir die bose.

Die interessante is egter in vers 5: “Hulle is nie toegelaat om die mense dood te maak nie, maar wel om hulle vyf maande lank te pynig”

Ten spyte van die sprinkane se indrukwekkende mag en krag, was hulle beperk. Wie beperk hulle? God natuurlik.

Dit voel dikwels vir ons ook of “die duiwel los is” en of sy trawante “vrye teuels” het om vernietiging te saai. In hoe verre die Bose in ons lewens aktief is, bly ‘n ope vraag waarvan ons nog nie antwoord heeltemal ken nie. Maar ons kan vertroosting in die feit vind dat die finale gesag by God lê. Hy het die laaste Woord en Hy het dit op Golgota gespreek. Daarom kan niks wat die Bose ons aandoen, van die liefde van die Here skei nie.

Lukas 8

Praat van ‘n storie vol paradokse! Die storie oor die besetene wat in die gebied van die Geraseners bevry word, draai glad nie uit soos ons verwag nie.

Die gemeenskap het hierdie besete man uitgestoot uit vrees wat hy aan hulle kan doen. Toe Jesus voet aan wal sit, word Hy deur hierdie man begroet met die woorde om asseblief weg te gaan. 

Jesus genees hierdie man tot so ‘n mate dat hy weer gereed is om in die gemeenskap ingeneem te word. En dit is hier waar alles omvergegooi word…

Die verhaal eindig met die gemeenskap wat pleit dat Jesus moet weggaan en die man – die einste man wat Jesus aanvanklik weggejaag het – smeek nou vir Jesus om te bly.

Jy sou verwag dat die gemeenskap baie bly sou wees dat hierdie man nou genees is en nie meer ‘n gevaar vir homself of vir hulle is nie. Maar die rede waarom die gemeenskap vir Jesus wil weg hê, is omdat Jesus se aanraking van die man ‘n baie negatiewe effek op hulle bates gehad het. Ál hulle varke het weggehardloop! Hulle was bang dat hoe langer Jesus in hulle midde bly, hoe groter skade hulle dalk kan lei. Hulle was sekerlik reg: Jesus keer altyd die establishment om.

Die teks lei my om myself af te vra of ek regtig Jesus by my wil hê? Wat as Jesus vandag uitgeworpenes wil herstel? Wat as dit dalk van my gaan kos? Is my eie materiële en finansiële welstand in lyn met God se koninkryk?