1 Kronieke 29

Dit is aandoenlik om Dawid se gebed te lees. Jy hoor die warmte van sy liefde vir die Here, sy volk en ook sy seun. Op ‘n stadium bid hy juis vir sy seun Salomo en hy sê:

“Gee aan my seun Salomo dat hy met volle oorgawe u gebooie, u verordeninge, u voorskrifte sal hou, dat hy dit alles sal doen en die tempel wat ek beplan het, sal bou” (1 Kron 29:25)

Die hoofstuk vervolg en meld dan dat Salomo tot koning verkies is. Dit is egter opmerklik dat Salomo nêrens in die gedeelte ‘n aktiewe rolspeler word nie. Hy bly passief, in die sin dat daar net oor hom verhaal word en wat met hom gebeur. Nader aan die einde van die hoofstuk staan daar:

“Die Here het Salomo hoë aansien in die oë van die hele Israel laat geniet en hom ’n koninklike verhewenheid geskenk wat nie een van die Israelitiese konings voor hom gehad het nie.” (1 Kron 29:25)

Die Here het gehoor gegee aan Dawid se gebed. Natuurlik het Salomo ook ‘n aandeel in sy lewe gehad – hy het keuses gemaak. Maar die gedeelte van vandag laat dit tog blyk dat ons gebede vir ander mense, groot krag het.

Ook ek is die produk van my ouers en grootouers se gebede – én die Here se genade. Ja, ek maak my eie besluite. Maar ek sal die Here oneer aandoen as ek nie ook erken dat ander vir my gebid het, en dat Hý vir my geweldig goed was nie.

Op ‘n soortgelyke wyse kan ek ook in ander se lewens inbou deur gebed. Ek kan bid vir my kinders, vir kerkleiers, vir ons land se leiers. En vandag se gedeelte sê dat die Here ons gebede, sy genade en hulle eie selfstandigheid, op ‘n misterieuse wyse saamvoeg tot ‘n groot geheel.

Kom ons bid vir ander!

1 Kronieke 25

Ons lees in vandag se hoofstuk hoe Dawid tempelsangers aangewys het. Nadat die gedeelte uitgebrei het oor die seuns van Heman, word daar vertel hoe die indeling plaasgevind het:

“Hulle is vir diens geloot volgens die reël dat oud en jonk gelyk is, of hy nou al opgelei of leerling was.” (1 Kron 25:8)

Dit is ‘n interessante maatstaf. Veral in ag genome die feit dat dit ‘n samelewing was wat baie status aan ouderdom gekoppel het. Tog gee hulle gelyke kans aan mense wat oud en jonk was.

Ek dink ons kan baie leer by die Joodse siening van kinders. As mens byvoorbeeld hulle feeste ondersoek, dan sien jy dat kinders ‘n kritiese belangrike rol speel. Kinders was nie “verdra” nie. Die feeste is eintlik rondom hulle gebou (neem byvoorbeeld die rol van kinders tydens die rite van die paasmaaltyd).

Hier by die tempelsang, sien mens weer iets daarvan. Kinders skuif nie na die agtergrond sodat die groot mense die ding kan doen nie. Hulle is geheel en al deel van alles.

Dink ons kultuur nie dalk verkeerd oor kinders nie? Kyk ons nie dalk te veel na hulle asof hulle “onvolledige volwassenes” is nie? Ons moet altyd onthou dat kinders nie ‘n “mini-Heilige Gees” ontvang het nie. Hulle is nie minderwaardige gelowiges nie. Die Here kyk nie so na hulle nie, en ons behoort ook nie.

Johannes 7

Vandag neem die leesrooster ons terug na die lewe van Jesus. Wat my in hierdie hoofstuk van Johannes opval, is die tydsberekening waarmee Jesus geleef het. Dit is ‘n tema wat herhaaldelik in hierdie hoofstuk voorkom. Vers 6 is een so voorbeeld:

“Jesus sê toe vir hulle: “Vir My het die tyd nog nie gekom nie, maar vir julle is enige tyd reg.” (Joh 7:6) Kyk ook vers 10, 30, 33 en 37.

Daar is mos die wyd aanvaarde gebruik onder Christene, om te onderskei tussen “chronos”-tyd en “kairos”-tyd. Chronos-tyd is die normale, alledaagse chronologiese tyd. Kairos-tyd daarenteen is die spesiale tyd. Dit is momente wat deur God beskik is.

Dikwels mis ons Kairos-oomblikke omdat ons in die chronos-tyd opgeslurp word. Hoe sou dit lyk as ek in pas is met God se tyd? Mens sou sekerlik met sekere dinge minder impulsief wees. Met ander dinge sou ons dalk juis groter dringendheid vertoon.

Kom ons leef oop oë – nes Jesus – gereed en in voeling met God se tydsberekening.

Jeremia 34

Hier is nou vir jou ‘n baie treffende gedeelte in vandag se hoofstuk op die tema van God se straf.

Net gou die konteks: Soos ons gesê het word die stad beleër deur die Babiloniërs. In hierdie tyd kondig koning Sedekia aan dat die volk hulle Hebreeuse slawe moet vrylaat.

Daar is verskeie moontlikhede hiervoor. Miskien was dit ‘n strategiese skuif, sodat as die Babiloniërs die stad binneval, dat hulle nie die mense van hoër status – die voormalige slawe-eienaars – slegter behandel as die res van die volk nie.

Of miskien het die volk gehoop dat hulle die Here van plan kon laat verander en die dreigende inval van die Babeloniërs kon afweer, as hulle hul slawe laat gaan. Dit is immers iets wat God se wet bepaal het (Eks 21:2-6).

Wat die rede ook al was, dit was van korte duur. Kort nadat hulle die slawe vrygelaat het, het hulle weer die mense gaan aankeer en van hulle slawe gemaak. Miskien is dit – toe die beleg van Jerusalem nie dadelik na die vrylating van die slawe ophou nie – dat hulle begin spyt kry het oor hulle “daad van bekering”.

Ons lees egter ook in hoofstuk 37:5-10, dat ‘n gerug die volk bereik het dat Egipte hulle gaan kom help. Miskien het hulle begin dink dat die beleg gou iets van die verlede gaan wees, en dat hulle nie dan sonder slawe wil sit nie.

Wat hulle oorweging ook al was vir hierdie vinnige terugkeer na hulle sonde maak nie regtig saak nie. Wat saak maak is dat die Here dit nie goedgekeur het nie. Dit was die finale strooi.

Die Here gaan nou voort en kondig die inval van Jerusalem by monde van Jeremia aan. Wat egter treffend van hierdie aankondiging van straf is, is dat die Here se straf nie ‘n aktiewe proses is nie. Dit is nie Hý wat aktief hulle straf nie. Dit is meer passief, in die sin dat Hy hulle nie meer gaan beskerm nie. Die Here sê:

“Daarom laat Ek julle nou vry, sê die Here, vry vir oorlog, vir pes en vir hongersnood, en Ek maak julle tot iets waarvoor al die koninkryke van die aarde sal skrik.” (Jer 34:17)

Hy laat hulle onder sy sorg vry. Hulle beweeg uit onder die sambreel van sy beskerming. Dit is hoe dit vandag nog gebeur. Ons sonde het gevolge. Ons sonde stel ons bloot aan seerkry. Dit is nie die Here wat “aktief” ons kasty nie. Dit is onsself wat onder sy beskerming uitbeweeg het.

Die groter vraag is seker hoe lyk ons bekering? Is ons bekering net so opppervlakkig soos die volk s’n? Toe hulle nie met hulle bekering vermag wat hulle wou nie, toe verander hulle van plan. Hulle bekering was met ander woorde nie vanweë waarlike berou oor sonde nie. Dit was net ‘n manier om iets af te wend of te kry wat hulle wou.

Word my bekering geken aan ware berou oor sonde?

Jeremia 33

Om die treffendheid van Jeremia 33 te hoor, moet mens miskien net weer jouself aan die konteks herinner.

Die mense van Jerusalem se lewens hang aan ‘n draadjie. Die Babiloniërs het teen hulle opgetrek. Die huise buite die stad is reeds verwoes en die mense doodgemaak. Nou beleër hulle die stad en honger hulle die inwoners uit, voordat hulle die stad gaan binneval en die mense óf doodmaak óf wegvoer…

Dit is met ander woorde nie “mooiweerspraatjies” nie. Dit is kookwatertye. Die volk is ontnugter. Hulle sekuriteit is onder hulle uitgeruk.

Dan begin Jeremia se profetiese uitspraak met die volgende…

So sê die Here, Hy wat die aarde gemaak en so gevorm het dat dit nie wankel nie, wie se Naam Here is (Jeremia 33:2)

Dit is baie veelseggend dag Hy met die belydenis begin dat die Here geskep het – en nogal tot so ‘n mate geskep het, dat die aarde nie kantel en alles in duie stort nie. Dit is veelseggend, want as die Here een maal geskep het, kan Hy ook herskep. En dit is wat Hy gaan doen. Jeremia gaan dan voort om onder andere te sê…

“So sê die Here die Almagtige: In hierdie plek wat so verwoes is dat geen mens of dier oorgebly het nie, en by al sy stede sal weer weiveld vir kuddes wees, lêplek vir kleinvee.” (Jeremia 33:12)

Die Here belowe herskepping. Maar hierdie woorde kom in ‘n tyd wat dit onmoontlik lyk of klink. Dit wil vir die volk voorkom of daar geen uitkoms is nie. Tog, omdat die Here almagtig is en kan herskep, kan Hy selfs die grootste katastrofe omdraai en in seën verander. Dit is nogal iets wat ons in gedagte moet hou.

Jeremia 32

Ons vertoef steeds by Jeremia se aankondigings van hoop, in die laaste gedeelte van die boek. Op die oomblik is die stad beleër deur die Babiloniese weermag. Koning Sedekia verkeer onder geweldig baie spanning. Wat meer is, is dat Jeremia tot nou toe net onheil aangekondig het. Dit is nie die boodskap wat Sedekia wou hoor nie. Daarom het hy Jeremia toegesluit.

Maar dit wil lyk of dit tot Sedekia begin deurdring dat Jeremia dalk die waarheid gepraat het. Want die koning kom vra weer vir hom, of daar nie dalk tog goeie nuus is nie. Waarom moet hy altyd onheil oor hom aankondig?

Jeremia noem dan ‘n rits dinge wat mens kan sien dat hy nie net pessimisties is nie. Hy glo regtig dat die Here ook ‘n einde gaan maak aan die volk se swaarkry. Maar nog nie nou al nie.

Een van die dinge wat hy opnoem, is dat daar ‘n tyd sal kom wat die Here ‘n nuwe verbond met hulle sal sluit. Alles wat hulle onder die vorige ou verbond gekort het, sal onder die nuwe verbond aan hulle bemaak word – insluitende toewyding aan die Here.

“Ek sal hulle bymekaarmaak uit al die lande waarheen Ek hulle verjaag het in my gloeiende toorn en in my groot woede. Ek sal hulle hierheen terugbring en hulle sal hier rustig kom woon. Hulle sal my volk wees en Ek sal hulle God wees. Ek sal hulle ’n onverdeelde hart en ’n vaste koers gee: hulle sal My altyd dien vir hulle eie beswil en vir dié van hulle kinders na hulle. Ek sal ’n blywende verbond met hulle sluit. Ek sal nooit ophou om aan hulle goed te doen nie en Ek sal in hulle die begeerte lê om My te dien en nie van My af weg te draai nie. Ek sal dit geniet om goed te doen aan hulle in my trou; met alles wat Ek is, sal Ek hulle weer in dié land vestig.” (Jer 32:37-41)

Op ‘n besonderse manier het dit natuurlik gebeur in die persoon van Jesus Christus. Jesus het nie net namens ons gesterf nie, maar ook namens ons kom leef. Die toewyding en gehoorsaamheid waarmee Hy geleef het, is ook vir ons beskore deur die werking van die Heilige Gees.

Ons toewyding aan die Here, is met ander woorde nie ‘n werk uit ons eie nie. Dit is iets wat God ons gee – woordeliks wat Jeremia profeteer.

Jeremia 31

Vandag se hoofstuk bevat die allerpragtigste belofte van genade.

Jeremia was nie net ‘n doemprofeet nie. Hy het nie net die volk se sonde uitgewys en hulle veroordeel nie. By die Here is daar altyd vergifnis en versoening. Daarom sê die Here by monde van sy profeet die volgende:

“So sê die Here: As die hemel daarbo afgemeet kan word en as die fondamente van die aarde daaronder vasgestel kan word, sal Ek die hele nageslag van Israel verwerp oor alles wat hulle gedoen het, sê die Here” (Jer 31:37)

Dit is natuurlik ‘n anomalie. Dit kan nooit gebeur nie. Tot vandag toe – met al ons kennis van die heelal – kan niemand die grootte van die hemel bepaal nie. Dit is ‘n manier om te sê dat die Here nooit-ooit sy kinders sal afskryf nie – selfs al het ons watter sonde ook begaan.

Ook nie vir my en vir jou nie…

1 Tessalonisense 2

Die hoofgedagte wat vir my uitspring in hoofstuk 2 van die eerste brief aan die gemeente in Tessalonika, is dat jou keuse om Jesus te volg beslis van jou gaan vra om kontra die kultuur van jou tyd op te tree. Dikwels beteken dit vir die gelowige verwerping, isolering en selfs vervolging…

Ook die Tessalonisensers het dit aan hulle lyf gevoel. In die vorige hoofstuk het ons gelees hoe hulle hul van die afgode van hul tyd weggedraai het. Maar dit het teen ‘n prys gekom. Ons lees…

“Broers, dit het met julle gegaan soos met die gemeentes van God in Judea, hulle wat aan Christus Jesus behoort: julle moes van julle volksgenote dieselfde behandeling verduur as wat die gelowiges in Judea onder die Jode moes ly” 1 Tess 2:14

Vanoggend vra ek myself af of my lewe sterk genoeg afgegrens is van die kultuur van ons tyd. Anders gestel, as ek nie weerstand kry van die kultuur rondom my nie, het ek dan nie dalk die eise van die evangelie afgewater nie?

En nee, dit is nie dat ons vandag maar net ‘n “Christelike kultuur” het nie. Daar is baie dinge in ons kultuur wat lynreg teen die DNA van ‘n volgeling van Jesus staan: Ons soeke na mag en ons begeerte om die leer van sukses te klim. Ons dors na meer en meer geld. Ons opinies oor wat seksueel rein is en wat nie.

Ons moet dieselfde kan sê as wat Paulus in hoofstuk 2 vers 4 sê:

“Ons wil nie die guns van mense probeer wen nie, maar doen wat God verwag, Hy wat ons diepste gedagtes toets.”

1 Tessalonisense 1

Vandag se gedeelte laat my nogal diep nadink oor wat die kern van ons geloof is. Dit is eintlik ‘n pragtige gedeelte.

Paulus skryf aan die gemeente van Tessalonika dat hulle ‘n reuse evangelisasierol in die gebied speel. Hy sê onder andere dat die mense tot so ‘n mate oor die gelowiges van Tessalonika praat, dat dit nie vir Paulus nodig is om iets verder oor die evangelie te sê nie…

“Van julle af is die woord van die Here in Masedonië en in Agaje verkondig, en oral het die mense gehoor van julle geloof in God, sodat dit nie vir ons nodig is om nog iets daaroor te sê nie.” (1 Tess 1:8)

Maar Paulus gaan dan voort om te noem wat presies die mense oor die Tessalonisensers se geloof te sê het…

“Die mense vertel self hoe julle ons ontvang het en hoe julle julle van die afgode tot God bekeer het en nou die lewende en ware God dien en dat julle sy Seun wat Hy uit die dood opgewek het, uit die hemel verwag, Jesus deur wie ons gered word van die oordeel wat kom.” (1 Tess 1:9)

Dink mooi hieroor. Hierdie was die dinge wat ongelowiges opgeval het van die lewe van gelowiges. En verder was dit tot so ‘n mate voldoende, dat Paulus dit nie nodig geag het om daarop uit te brei nie.

Die kernelemente wat ek raaksien is:

  • Gesindheid van inklusiwiteit: Die mense vertel self hoe julle ons ontvang het
  • Bekering weg van die sonde: en hoe julle julle van die afgode tot God bekeer het
  • Geloof dat die Here nie een van vele opsies is nie, maar die enigste: en nou die lewende en ware God dien
  • Geloof in die opgestane Christus: en dat julle sy Seun wat Hy uit die dood opgewek het,
  • Geloof in die wederkoms of die terugkeer van God: uit die hemel verwag, Jesus deur
  • Geloof in ‘n oordeel wat kom: wie ons gered word van die oordeel wat kom.”

Watter van hierdie kernelemente waarin die eerste Christene geglo en gedoen het, onderspeel jy in jou lewe?

Obadja

Ons lees vandag die korste boek in die hele Bybel, Obadja. Dit is slegs ‘n paar verse lank, maar dit slaan diep. Kyk na die volgende video om gou die agtergrond van die boek beter te verstaan…

Daar is twee dinge wat my opval in hierdie boek:

1.) My terminale kondisie

Edom was die nasate van Esua. Die Israeliete was die nasate van Jakob. Hulle was dus familie. Maar soos die 2 broers ‘n baie gespanne verhouding met mekaar gehad het, so het dit ook oorgespoel na die twee volke wat uit hulle ontstaan het.

Met die val van Jerusalem, is die Israeliete na Babel weggevoer. Die Edomiete het in hierdie tyd van die vlugtinge doodgemaak en die oorblyfsels van die stad sommer nog verder geplunder.

Edom se sonde word egter ‘n prentjie van die mensdom s’n. Geskrewe Hebreeus word nie gevokaliseer nie. As daar dus van Edom gepraat word in Obadja, staan daar net EDM. Maar later in die boek verander die tema van EDM na ADM – Adam, oftewel die mensdom, die nasies, alle mense, myself ingesluit.

Yip, dit is altyd makliker om ander se sonde raak te sien, eerder as jou eie. Ons klik ons tonge vir Edom, maar ons doen dieselfde as hulle. Ons kondisie is net so terminaal soos hulle s’n. Ek is net so sondig… Inderdaad, die grootste struikelblok in ons verhouding met die Here, is dikwels nie die “lae dink” wat ons van onsself het nie, maar eerder ons “grootheidswaan” – die gedagte dat ons eintlik goed is.

Die boek Obadja noop ons om onsself in Edom te sien. Edom word die spieël waarin ons kyk.

2.) Die Genade van die Here

Aan die ander kant is dit ook die genade van die Here wat my vanoggend weer sprakeloos laat. Nooit ooit vind ons in die Ou Testament dat die Here by monde van sy profete straf en oordeel aankondig, sonder ‘n gepaardgaande gedeelte wat handel oor vergifnis, versoening, nuut begin of hoop nie.

Ook in Obadja vind ons dit. Vanaf vers 17 sien ons dat die Here vir Hom ‘n oorblyfsel uit die mensdom sal neem en nuut begin. Dit word natuurlik in Christus op ‘n spesiale manier vervul, omdat ons nou God se volk is. Dit is loutere genade…

In net 3 jaar kan jy die volheid van God se Woord sélf ontdek!