Openbaring 15

Die boek Openbaring begin teen hoofstuk 15 al ‘n duidelike teken aantoon in wie se guns die geveg gaan draai. Ons lees hier van “7 laaste plae” wat oor die aarde gaan kom. Dit klink verskriklik, maar dit is nie iets wat óns as gelowiges moet vrees nie.

“Toe het ek ’n ander groot en wonderbaarlike teken in die hemel gesien. Ek het sewe engele gesien wat die sewe laaste plae bring. Daarmee het die toorn van God sy einde bereik.” vers 1

Hierdie laaste plae is God se manier om finaal met die sonde af te reken. Daarom sien Johannes in dieselfde gesig ‘n spieëlgladde see met vuur daarin”. Dit is ‘n baie treffende beeld.

Die see was altyd onheilspellend vir die Bybelse mens, want hulle was nie seevaarders nie. Daarom verklap ‘n “spieëlgladde see” die feit dat alles onder beheer is. Ons het dieselfde beeld in hoofstuk 4 en 5 raakgeloop met God op sy troon.

Die vuur in die see, sê tog dat daar oordeel is – maar dit is onder God se beheer. Daarom het ons niks om te vrees nie.

Dit herinner sterk aan die see waarvoor die Israeliete te staan gekom het toe hulle uit Egipte getrek het. Wat aanvanklik gelyk het soos hulle dood, het later geblyk as hulle redding. Die Here het die Israeliete droogvoets laat deurtrek en slegs die Egiptenare verswelg.

Die hoofstuk herinner ons daaraan dat daar ‘n besliste einde vir die wêreld en die mense daarop is. God sal ook toesien dat sy wil uiteindelik sal seevier en dat daar ‘n einde aan sonde gemaak word. Dit los mens met die wete dat jy die Here kan vertrou en voluit Hom kan dien.

Judas 1

Die boek Judas bestaan uit net 1 hoofstuk, en vandag lees ons dit.

As mens die hoofgedagte van hierdie boek moes opsom, sou dit wees dat die plaaslike kerk op ‘n mespunt staan:

“Die rede hiervoor is dat sekere mense ongemerk julle geledere binnegedring het, goddelose mense wie se veroordeling lank reeds vas staan. Hulle misbruik die genade van ons God. Hulle gebruik dit as dekmantel om losbandig te lewe, en hulle verwerp ons enigste Meester en Here, Jesus Christus.” (Judas 1:4)

Die res van die brief kontrasteer die gelowiges met die indringers. Die groot verskil tussen die twee is die manier waarop hulle hulself laat lei. Die dwaalleraars laat hulle deur hulle natuurlike drange beheer (vers 19). Die gelowiges laat hulle deur die Heilige Gees en deur liefde lei (vers 20-21).

Dit is maklik om altyd aan jou “opponent” te dink as iemand wat nie “eg” is nie – iemand wat deur die Satan gebruik word. Maar ek dink altyd aan wat N.T. Wright in sy boek “How God became King” hieroor skryf. Hoewel Wright glo dat daar werklik iets soos ‘n Satan bestaan, waarsku hy dat ons nie te vinnig hom in ander moet soek nie. Die Satan is – aldus N.T. Wright – so uitgeslape dat hy nooit hom so maklik herkenbaar laat sien nie. Hy werk onder die dekmantel. En hoewel dit goedskiks so kan wees dat daar elemente van sy werk in jou opponent teenwoordig kan wees, kan dit in ‘n oogwink net so ongesiens by jou ontstaan. Jy kan dink dat jy jou opponent moet verslaan/ontbloot – maar in die proses begin jy dit dalk sonder liefde doen. Dan werk die Satan net so sterk deur jou as deur jou opponent sonder dat jy dit eers agterkom.

Laat mens dus onthou dat die suiwerheid van die evangelie vandag nog in die Kerk op die spel is. Maar laat ons ook baie versigtig wees in die manier waarop ons dwaling in ander se lewens uitwys. Neem die woorde aan Judas ter harte: “Bly in die liefde van God” (vers 21)

2 Kronieke 23

Hierdie is ‘n aangrypende, dramatiese hoofstuk! As jy al ooit gewonder het wat die term “paleisrewolusie” beteken, dan hoef jy net hierdie hoofstuk te lees. Dit is letterlik wat gebeur het…

Met die dood van koning Ahasia, vermoor sy ma – koninginmoeder Atalia – alle moontlike aanspraakmakers op die troon. Gevolglik word die magsbehepte Atalia koningin en leier van die land.

Onwetend aan haar, het ‘n prinses egter een van die kinders wat troonopvolger sou word, versteek. Hierdie prinses, Jehoseba, was getroud met die priester Jojada. Dit het vir hulle toegang gegee om die seuntjie Joas in die tempel tot op die ouderdom van 7 jaar te versteek.

Toe Joas 7 word, het Jojada ‘n rewolusie uitgevoer en Atalia onttroon. Die rede hoekom hierdie hoofstuk belangrik is, is omdat die Here belowe het dat daar altyd iemand uit die nageslag van Dawid op die troon sal wees.

Vir ‘n kort oomblik in die geskiedenis het dit gelyk asof daardie belofte nie van krag sal word nie. Maar dit was omdat niemand bewus was dat Joas nog leef nie. Die Here is egter ‘n waarmaker van sy Woord. Hy het beskik dat Joas – wat eintlik totaal passief in die hele verhaal is – die troon bestyg. Dit is in skrille kontras met Atalia wat in eie krag en geweld, probeer vasklou aan mag.

Ek leer uit hierdie verhaal dat wanneer dinge baie sleg lyk, dit steeds nie onmoontlik vir God is nie. Hy spesialiseer daarin om laagtepunte in hoogtepunte te verander.

2 Kronieke 22

Vandag se gedeelte laat mens diep nadink oor die mense wat ons toelaat om in ons lewens in te spreek. Kyk bietjie wat sê die Skrif oor die lewe van Ahasia…

“Hy het gedoen wat verkeerd is in die oë van die Here, net soos die koningshuis van Agab, want na sy pa se dood was hulle sy raadgewers, en dit het sy ondergang beteken.
Dit was ook op hulle advies dat hy saam met Joram seun van koning Agab van Israel betrokke geraak het in ’n oorlog teen koning Gasael” (2 Kron 22:4-5)

Elkeen van ons het “raadgewers” in ons lewe. Besighede het ‘n “board of directors”. Hulle gee die toon aan en lewer inspraak in die lewe van die Uitvoerende hoof of die eienaar. In ons lewens is dit nie anders nie. Elkeen van ons het ‘n paar mense na wie ons luister. Hulle beïnvloed ons. Ons leen ons ore aan hulle uit, doelbewus of onbewustelik.

Die eerste vraag is dus: Wie is hierdie mense in my lewe? Een kan dalk ‘n familielid wees. ‘n Ander ‘n vriend.

As jy hulle klaar geïdentifiseer het, is die volgende vraag of hulle goeie raadgewers is. Dit kan dierbare vriende wees, maar swak raadgewers. Dit is nie noodwendig dat hulle oordeel van goeie smaak getuig nie.

‘n Kind van die Here moet baie versigtig wees wie hy/sy toelaat om in sy lewe in te spreek. Ahasia was nie daarop bedag nie, en dit het sy ondergang beteken.

2 Kronieke 21

Hierdie hoofstuk gee ‘n oorsig oor koning Joram se lewe. Die Kroniekskrywer is duidelik nie baie positief oor hierdie koning nie.

Joram se lewe lyk tipies soos iemand s’n wat baie hard probeer om die outeur van sy eie lewe te wees – en in die proses sy lewe vernietig.

Hy probeer byvoorbeeld sy koningskap versterk deur sy eie broers dood te maak. Maar dit laat die Here se woede teen hom ontvlam, en Elia die profeer stuur aan hom die boodskap dat hy nou juis sal sterf. Hy wou leef met die swaard – maar uiteindelik het die swaard (oorlog) die dood van sy vrouens en sy eie kinders veroorsaak.

Selfs die dinge wat Joram gedoen het wat dapper was, het nie so groot effek gehad soos wat mens sou verwag nie. Toe die Edomiete hom omsingel het, het hy in die aand gegaan en hulle kamp aangeval. Hoewel hy lewendig daarvan afgekom het, het die Edomiete tog onafhanklik geword (vers 10). Dit was asof die hand van die Here net nie op sy lewe gerus het nie – daar was nie guns in dit wat hy aangepak het nie, want hy het dit telkens in eie krag, vir eie selfbelang gedoen.

Hy is die patetiese prentjie van hoe desperaat iemand lyk wat probeer om ‘n “self made millionaire” te wees. Mens sien vandag nog sulke mense. Dit is mense wat vir hulleself lewe – alles wat hulle doen, doen hulle vir eie gewin – om self voordeel te trek en in die lewe opgang te maak.

Maar miskien moet mens nie te vinnig oordeel nie. Joram is maar net ‘n ekstreme prentjie van onsself. Die wortel van sy probleem, sit ook in ons lewe. Dit is net makliker om dit in iemand anders se lewe raak te sien. Laat ons dus baie attent daarop wees in ons eie lewe.

2 Kronieke 28

Die geskiedenis van Koning Agas lees soos een groot mislukking na die ander. Hy, as koning van die Suidelike ryk, was selfs meer ontrou aan die Here as die goddelose mense van die Noordryk.

Die Noordelike stamme van Israel het ten minste nog gehoor gegee aan die profeet Obed (vers 9). Maar dit lyk of Agas sy brood aan alle kante gebotter wou hê. Hy laat mens dink aan die Engelse gesegde: “The person who does not stand for something, will fall for anything”. Dit het letterlik van Agas waar geword.

Hy soek selfs hulp by die Assiriese koning – maar ook dit boemerang op hom. Die Assiriërs kom, maar nie om hom te help nie maar om hom te plunder. In Agas se pleidooi aan hulle, het hulle waarskynlik gesien hier is ‘n sagte teiken wat geplunder kan word.

Asof dit nie genoeg is nie, begin Agas toe offers bring aan die afgode van die Assiriërs. Die Bybel beskryf dit as volg:

“Toe dit so sleg met hom gaan, was hy, dié koning Agas, nog verder ontrou teenoor die Here. Hy het offerandes gebring vir die gode van Damaskus wat hom verslaan het, met die redenasie: “Die gode van Aramese konings het hulle gehelp; nou bring ek vir daardie gode offerandes dat hulle my ook kan help.”” 2 Kron 28:23

‘n Regte manteldraaier! Hy is soos ‘n kat op ‘n warm stoofplaat wat benoude spronge in alle rigtings maak. Hy spring egter in alle rigtings behalwe terug na die Here. Hy probeer so hard om sy brood aan alle kante gebotter te hou, dat dit presies die teendeel bereik. Die mense (en afgode) wat hy gehoop het bring vir hom en sy mense verlossing, maak van hulle slawe.

Dit is net so met ons. Ons mensgemaakte “messiasse”, dwing ons mettertyd onder ‘n juk van hulle eie. Daarom is Agas se lewe vir ons ‘n wekroep om ons oë slegs op die Here te hou – en standvastig daarin te bly.

Jeremia 43

In hierdie hoofstuk sien ons weereens onsself. Ons kyk nie hoogmoedig op die mense van hierdie hoofstuk neer nie, want ons weet ons almal het al hierdie fout gemaak.

Die volk het in die vorige hoofstuk vir Jeremia gevra om die Here te raadpleeg: Moet die oorblywendes in Juda agterbly en die gevaar van die koning van Babel in die oë kyk, of moet hulle na Egipte trek, en op so manier oorlog vryspring?

Jeremia het die Here geraadpleeg en na 10 dae het die Woord van die Here na hom toe gekom: Bly in Juda. Hy sal die koning van Babel goedgunstig maak jeens hulle, en Hy wat die Here is sal hulle volk herbou.

Maar die volk het reeds hulle koppe opgemaak: Hulle gaan trek! Toe Jeremia dus met ‘n boodskap na hulle toe kom wat hulle nie wil hoor nie, het hulle eenvoudig die boodskapper afgemaak. Hulle beweer dat Jeremia met Baruk saamgesweer het om so ‘n boodskap vir hulle te gee, sodat hulle weggevoer kan word.

Die les in hierdie hoofstuk is die volgende: As mens nie hou van die Here se boodskap nie, is ons geneig om dit te probeer “wegverklaar”. Ons sê dinge soos: “dit was bedoel vir ‘n ander tyd”, “dit is nie regtig wat bedoel word nie”, “my situasie is anders” of “die Here sal verstaan as ek in hierdie omstandighede dit anders doen”.

Dit is ‘n kroniese siekte van ons om die Here se Woord af te water, en ons moet konstant daarop bedag wees. ‘n Ander manier waarop ons dit doen, is om die boodskapper af te maak. As ons met iemand anders sou verskil wat die Here se wil op ‘n ander manier as ek interpreteer, dan is dit die maklikste om die verskil te verklaar deur die persoon se karakter onder verdenking te plaas. Ons verdink mekaar se motiewe en kry redes waarom ons nie mekaar ernstig hoef op te neem nie. Presies dit is wat hulle met Jeremia gemaak het.

Hulle optrede lyk nog meer belaglik as mens jou herinner aan hulle woorde in die vorige hoofstuk:

“Hulle sê toe vir Jeremia: “Die Here self sal die betroubare en geloofwaardige getuie teen ons wees as ons nie alles doen wat die Here jou God jou opdra om vir ons te sê nie. Of dit nou goed of sleg vir ons is, ons sal gehoorsaam wees aan die Here ons God na wie toe ons jou stuur, sodat dit met ons goed sal gaan. Ons sal gehoorsaam wees aan die Here ons God.”” (Jer 42:5-6)

Hulle toewyding aan God en sy wil was waarlik van korte duur. Ons toewyding is waarlik van korte duur. En nogtans skryf die Here ons nie af nie – hou Hy aan om met ons ‘n pad te stap.

Johannes 10

Johannes 10 is bekend omrede dit die hoofstuk is waar Jesus na Homself as die “Goeie Herder” verwys. Maar bekendheid met hierdie gedeelte, veroorsaak dat ons maklik oor ander betekenisvolle gedeeltes lees sonder dat ons dit agterkom.

Dit tref my altyd dat Jesus in hierdie gedeelte eintlik 2 beelde gebruik. Hy sê Hy is die goeie herder, maar Hy sê ook dat Hy die ingang is:

“Ek is die ingang; as iemand deur My ingaan, sal hy gered word. Hy sal in en uit gaan en weiding kry.” (Joh 10:9)

Reflekteer net vir ‘n oomblik vandag op hierdie gedagte dat Jesus ons ingang is: Enige weiding (kos) wat ons kan hoop om te kry, kan ons nét kry as ons deur Hom gaan. Hy is inderdaad die enigste weg na die waarheid en die lewe.

Jakobus 1

Vir die volgende 5 dae vertoef ons weer in die Nuwe Testament, en spandeer ons tyd in die boek Jakobus.

Een van Jakobus se mikpunte met die skryf van hierdie brief, is om gelowiges op te roep om hulle geloof te integreer met hulle alledaagse lewe. Jakobus kruis swaarde met die feit dat ons so gefragmenteerd leef, en dit vind uitdrukking in die verskeie temas wat hy in sy brief aanspreek (die beheer van ons tong, die hantering van beprowings en versoekinge, die behandeling van mense ens)

Met dit in gedagte, maak vers 22 baie sin as inleiding tot die boek:

“Julle moet doen wat die woord sê en dit nie net aanhoor nie, anders bedrieg julle julleself.” (Jak 1:22)

Hierdie vers word eintlik die fondament van die hele boek: Integreer Jesus se boodskap in ons alledaagse lewe.

Christenskap is baie meer as net ‘n persoonlike verhouding met God. Dit vind ook neerslag in ons publieke verhouding met ons medemense.

Hooglied 2

Ons lees vandag vir die eerste keer in die boek Hooglied. Hierdie boek het al menigte bespreking ontlok: “Waarom sou ‘n boek oor liefde (en seksuele begeerte) in die Bybel opgeneem wees?”, het baie mense al gevra.

Verskeie het al in die verlede hierdie boek vergeestelik en gesê dat dit eintlik net ‘n metafoor is vir die liefde wat tussen God en sy bruid (ons) bestaan. Mens sou seker daardie “interpretasie-sprong” op plekke kon maak, maar dit sou nie heeltemal reg laat geskied aan die oorspronklike bedoeling van die boek nie.

Dit is beter om die boek te neem vir wat dit is: ‘n Vurige gedig van begeerte en liefde. En daar is niks mee fout dat so iets in die Bybel is nie. Dit is juis gepas, want die Here het die liefde (en seks) gemaak. Ons as gelowiges sal goed doen om daaroor in verwondering te wees en dit die regmatige plek in ons huwelike te gee.

Die Here was vir my goed, en het reeds vir my my lewensmaat gegee. Ek kan dink as jy nog enkellopend is en hierdie gedeeltes lees, dat dit ‘n gemis in jou wakker maak. Gebruik dit nogtans om sommer vir hierdie faset van jou lewe te bid: Vra die Here dat Hy die regte persoon oor jou lewenspad sal stuur en jou begeerte na intimiteit op so ‘n wyse sal vervul.

Vir my persoonlik – wat op die oomblim baie dink aan my seuns se toekomstige lewensmaats – tref Hooglied 2:7

“moenie die liefde wakker maak en aanvuur voor die tyd daarvoor ryp is nie.” (Hooglied 2:7)

Ek bid vandag vir hulle seksuele onskuld, en dat hulle nie op skool en later deur seksuele vergrype soos pornografie, besoedel sal word nie. Mag die Here hulle beskerm en op sy regte tyd hulle bekendstel aan hulle toekomstige lewensmaats.

In net 3 jaar kan jy die volheid van God se Woord sélf ontdek!