Numeri 8

Dit klink dalk vir ons vreemd al die rites waardeur mense moes gaan alvorens hulle geskik was om in diens van die Here te staan. Maar mens moet onthou dat elke aksie ‘n simboliese betekenis gehad het. Al die fisiese handelinge het geestelike boodskappe oorgedra.

Die Leviete het in die tabernakel die volk van God uitgebeeld. Hulle was soos dienswerkers wat in en om die tent van ontmoeting die priesters bygestaan het in verantwoordelikhede, en gehelp het in los werkies. Hulle het die volk verteenwoordig in die heilige drama wat elke dag agter die mure van die tent van ontmoeting afgespeel het.

Omdat hulle die volk uitgebeeld het, moes hulle ook iets van die toewyding uitbeeld wat die Here by sy volk gesoek het. Vandaar die besondere klem op reinheid deur klere te was ens.

Dit bly dus ook vir ons vandag ‘n “prentjie” van toewyding. Vir ons is toewyding vandag ‘n hartsgesindheid. Maar ons sou met reg kon vra of daar nie ook plek is dat ons toewyding met fisiese gebare uitgeleef word nie? Natuurlik is daar altyd die gevaar dat toewyding wat ekstern is sonder ‘n interne hartsgesindheid,  uitloop op skeinheiligheid. Maar is toewyding aan die Here wat ‘n interne hartsgesindheid het, sonder dat mense ooit iets daarvan ekstern sien, nie dalk ewe skeinheilig nie?