Category Archives: 1 Konings

1 Konings 12

Vererg jy jou ook soms vir iemand wat jou te nakom? Miskien was die persoon ongevoelig in sy opmerkings teenoor jou? Of miskien voel jy die persoon het nie aandag aan jou gegee nie. Jy voel dalk jy is op meer respek geregtig. Jy voel daar was onbedagsaam teenoor jou opgetree.

Dit is alles tekens van ‘n gekwesde ego. Ons liggeraaktheid verklap aan ons dat ons waardeloos voel, en as ander se optrede daardie persepsie bevestig, dan wil ons onsself handhaaf deur groter respek te vereis of deur daarop aan te dring dat ons méér waardevol is as wat ons voel.

Ons almal lei daaraan tot ‘n meerdere of ‘n mindere mate. Ek inkluis. Ek skrik dikwels vir hoe kwesbaar my eie ego is. Hoe maklik ek seergemaak voel. Hoe maklik ek bedreig voel. Hoe vinnig ek jaloers op iemand anders voel.

Rehabeam en Jerobeam was nie anders nie. Rehabeam was koning Salomo se seun. 

Hy probeer sy gevoel van minderwaardigheid wegsteek, deur te oorkompenseer. Hy sê vir die volk: “Julle het gedink my Pa was erg. Wag tot julle my sien” (vers 10). Sy oordrewe manhaftigheid bereik toe presies die teenoorgestelde as waarvoor hy gehoop het. Die volk verwerp hom en skeur weg! Hoe’s dit vir ‘n ego wat alreeds seer is?!

Die volk kroon toe vir Jerobeam as koning. Maar Jerobeam sit nie in Jerusalem nie, maar in Sigem. Sy ego vrees ook verwerping. Hy is bang dat as die volk 3 keer per jaar Jerusalem toe moet gaan om te offer, dat hulle spyt kry en weer Rehabeam begin aanhang.

Om sý ego te beskerm, bou hy toe twee goue kalwerbeelde (vers 28) aan wie die volk kan offers bring. Sodoende hoef hul nooit weer Jerusalem toe te gaan nie.

So die een leier skeur God se volk. Die ander leier lei hulle van die wal in die sloot. Alles net oor ego’s. 

Hoeveel keer kry die saak van die Here skade omdat my ego ook in die pad kom? Hoeveel keer kry my getuienis skade omdat ek optree vanuit my minderwaardigheid?

1 Konings 11

Salomo is aan ons bekend oor die swakplek wat hy vir vrouens uit ander volke gehad het.

Die Bybel sê “Hy het sewe honderd vrouens uit vorstelike families gehad, en ook nog drie honderd byvroue“. (1 Kon 11:3)

Die rede hoekom hy so baie vrouens gehad het, was waarskynlik nie vanweë wellus of so iets nie. Dit was meer waarskynlik omdat dogters destyds gegee is as die seël op handelsbetrekkinge. Dit was dus nie sy liefde vir vroue nie, maar sy liefde vir geld, waarom hy uiteindelik so baie vrouens gehad het.

Nogtans sê die Bybel dan…

Dit was sy vrouens wat hom verlei het. Veral in sy ouderdom het Salomo se vrouens hom verlei om ander gode te dien. Toe het hy die Here sy God nie meer met soveel toewyding gedien soos sy pa nie. (1 Konings” 11:3–4)

Lewensmaats smeer aan mekaar af. Ons beïnvloed mekaar se uitkyk op die lewe en die prioriteite wat ons najaag.

  • As jy met iemand getroud is wat nie jou liefde vir die Here deel nie, vra vandag die Here om jou staande te hou – en ook dat jou lewensmaat eendag aangeraak sal word deur die Heilige Gees.
  • As jy nie getroud is nie, vra die Here om vir jou eendag ‘n lewensmaat te gee wat vir Hom ken en lief is.
  • As jy getroud is met iemand wat die Here ken, dank Hom daarvoor en vra Hom dat julle saam geestelik sal groei.
  • As jy kinders het, kan jy ook bid dat die Here eendag vir jou kinders ‘n lewensmaat sal gee wat hul verhouding met die Here sal goed doen.

1 Konings 10

Is rykdom ‘n teken van God se seën omdat Hy in sy skik is met jou? Is welvaart ‘n aanduiding van God se guns omdat Hy met die persoon tevrede is?

Ons dink dikwels so, ne? Ons bid dit ook. Wanneer ons bid “Here, seën ons“, verwag ons dat die Here vir ons finansieel sal goed wees.

In die Bybelse tyd het mense ook so gedink. Die outeur van 1 Konings kruis swaarde met hierdie siening. Eers sleur Hy ons mee om ook te begin dink dat die Here se guns ongetwyfeld op Salomo was, omdat dat dit op materiële vlak so goed met hom gegaan het. Hy noem een welvaartseëning na die ander op. Selfs die koningin van Skeba gee aan God die eer toe sy Salomo se rykdom sien (vers 4 en 9)

Twee keer in die hoofstuk sê hy iets in die lyn van: “Silwer was in Salomo se dae so volop dat dit nie as iets besonders beskou is nie.” (1 Konings 10:21; 27)

Maar dan in die tweede laaste vers sê hy: “Perde is vir Salomo uit Egipte en Kewé ingevoer. Die handelaars wat deur die koning aangestel is, het hulle daar gaan koop vir die prys waarop ooreengekom is. Om ‘n wa uit Egipte in te voer, het net minder as sewe kilogram silwer gekos, en ‘n perd ongeveer een en ‘n driekwart kilogram. Dieselfde pryse is aan die Hetitiese en die Aramese konings betaal. Die invoer het deur bemiddeling van die handelaars geskied.” (1Konings 10:28-28)

Nou, vir ons ongeoefende oog lyk dit maar net na nog ‘n opmerking oor Salomo se buitengewone goeie handelsvernuf. Maar die eerste lesers het die Wet geken. Hulle het raakgesien dat hierdie opmerking onheil voorspel. Hulle het geweet dat God se Wet dit uitdruklik verbied. In Deuteronomium staan daar:
Hy (die koning) mag nie baie perde aanhou nie en hy mag ook nie die volk na Egipte toe laat teruggaan om vir hulle baie perde aan te skaf nie. Die Here het vir julle gesê: ‘Julle mag nooit weer daarheen teruggaan nie.’ (Deut 17:16)

Salomo se rykdom was dus glad nie tekenend van sy vroomheid nie. Sy finansiële voorspoed het niks gesê oor sy geestelike diepte nie.

Mag ek ook daarteen waak om nooit welvaart as maatstaf te gebruik om geestelike diepte te peil nie.

1 Konings 9

Bitter-soet. Dit is die gevoel wat jy kry as jy hierdie hoofstuk lees. Wat veronderstel is om ‘n hoogtepunt te wees word gevolg deur ‘n rits opmerkings wat ‘n frank smaak in jou mond laat.

Die hoogtepunt was toe die Here vir Salomo oor die nuwe tempel sê: “Ek het jou gebed en jou smeking wat jy tot My gerig het, verhoor. Ek heilig hierdie tempel wat jy gebou het, sodat my Naam altyd daar sal wees. Ek sal altyd daarvoor sorg en daaraan dink.” (1 Kon 9:3)

Maar dan vervolg die hoofstuk met lys dinge wat Salomo gedoen het wat mens eintlik dwars in die keel steek. Die teks praat van dwangarbeid wat hy gebruik het, jy lei verder af daar was swaar belastings op die volk gehef en verder sien jy sy verbintenis met die Farao se dogter wat onheil voorspel.

Mens kry die heeltyd die idee dat Salomo dit oordoen. Dat sy bouprogram die finansiële vermoë van sy volk oorspan. Dit word wel vir Here gedoen, maar ek kan nie help om te vra of daar nie ook ‘n goeie dosis ego in sy bouwerk opgesluit lê nie. Die krake in Salomo se voete van klei begin alreeds wys (en in die volgende hoofstuk word dit nog meer sigbaar)

As mens die ou met die nuwe verbond kontrasteer, dan weet mens ons het soveel om voor dankbaar te wees. Waar God se Gees in die verlede sy intrek in ‘n gebou geneem het, vind ons vandag die Gees se teenwoordigheid in mense. Die kruis van Jesus het ons waardig gemaak ek versoening met God moontlik gemaak.

Ek kan ook nie anders as om dan vir die Heilige Gees te vra dat Hy my motiewe sal deursoek nie. Mag Hy my help dat ego, skein en bedekte agendas en motiewe nooit die dryfveer sal wees waarom ek iets “in die naam van die Here” doen nie.