Category Archives: 1 Konings

1 Kon 15

Ek weet nie of jy hierdie gesien het nie, maar in vandag se Bybelgedeelte is daar iets wat my baie laat dink het aan hoe ons die krisis van die Coronavirus hanteer.

1 Konings 15 handel hoofsaaklik oor koning Asa se wel en weë. Sy koningskap word oorwegend positief beoordeel. Hy het immers selfs sy ouma Maäka as koninginmoeder afgesit omdat sy afgodsbeelde gemaak het. Dit is noemenswaardig want dikwels is ons geneig om verkeerdhede oor die hoof te sien sodra dit iemand naby aan ons is wat dit begaan.

Wat wel interessant is, is dat die geskiedskrywer vir ons meld dat Asa in sy ouderdom ‘n kwaal aan sy voete opgedoen het (sien 1 Kon 15:24)

As mens die kruisverwysing opsoek, sien mens dat die boek Kronieke meer oor hierdie insident uitbrei. 2 Kronieke 16:12 lui: “In sy nege en dertigste regeringsjaar het Asa ’n uiters ernstige siekte aan sy voete opgedoen, maar selfs in dié siekte het hy nie die Here geraadpleeg nie, wel die dokters.”

Ek vind dit vreeslik interessant, want ons leef in ‘n tyd wat daar ‘n reuse ophef van die mediese wetenskap gemaak word. En dit is ook reg so. Was dit nie vir die mediese wetenskap nie, het duisende meer mense gesterf.

Maar onlangs het ek ‘n spotprent gesien wat wys dat selfs die “gode” van die onderskeie godsdienste, deesdae na die dokters draai vir hulp. Die spotprent probeer iets verwoord van die verskynsel dat almal nou hul toevlug na die mediese wetenskap neem – en dat die mediese wetenskap as’t ware die nuwe “god” is.

Getrou aan die genre van spotprente, word die vinger gelê op ‘n waarneming wat pynlik akkuraat is.

Vandag se gedeelte herinner my egter daaraan dat dit nie ‘n moderne verskynsel is nie. Selfs die antieke mens het na dokters gegryp vir antwoorde, in plaas van na die Here.

Wat is die slotsom? Beslis nie dat dit verkeerd is om dokter toe te gaan as jy siek is nie. Ook probeer ek nie sê dat siekte – en selfs pandemies soos die Coronavirus – eintlik ‘n straf van God is nie.

Al waarvoor ek pleit is dat die Skrif ons oproep om – saam met ons navraag aan die dokters – ook die Here te raadpleeg. Wat het Hy te sê van die toestand? Net dalk sensitiseer sy Gees ons vir iets wat Hy in hierdie tyd besig is om te doen.

1 Konings 3

Klik hier om jou nuwe LEESROOSTER af te laai

Vanoggend lees ons van die keuse wat Salomo gemaak het. Die Here het vir hom in ‘n droom gesê: “Wat kan ek vir jou gee?” (vers 5)

Salomo het vir alle praktiese doeleindes ‘n blanko tjek van die Here ontvang. Wil hy die ondergang van sy vyande hê? Wil hy rykdom hê? ‘n Lang lewe?

Van alles wat Salomo kan kies, kies hy: “Gee my die gehoorsaamheid aan U dat ek u volk reg sal regeer en in alles insig sal hê, want wie kan uit homself hierdie groot volk van U regeer!” (vers 9)

Dit is goed om Salomo se besluit te bestudeer – want dit het baie groot byval by die Here gevind.

Mens sou sekerlik kon sê dat hy karakter gekies het – bó besittings. Wat hy gekies het is iets wat nie gekoop kon word nie, maar wat sy identiteit sou word: ‘n Wyse koning.

Meer onderliggend aan sy keuse, is die feit dat hy nie iets kies vir homself nie maar vir sy mense. Hy sê as’t ware “maak my asseblief ‘n gehoorsame en wyse koning, sodat my mense beteraf sal wees”. Dit is ‘n merk van onselfsugtigheid in sy leierskap.

Mag die keuses wat ons vandag maak, ook geskoei wees op die gedagte van hoe ander mense daaruit voordeel kan trek.

 

1 Konings 2

Klik hier om jou nuwe LEESROOSTER af te laai

Mens kou nogal moeilik aan hierdie hoofstuk. In hierdie hoofstuk gee Dawid die laaste opdragte aan sy seun Salomo voordat hy sterf.

Een van die opdragte is om af te reken met Joab. Joab – teen hierdie tyd ‘n ou man – het 2 mense koelbloedig vermoor. Vir Abner en Amasa het hy op ‘n verradelike manier om die lewe gebring.

Dit is nodig dat Salomo reg sal laat geskied en teen Joab optree.

Maar hoekom het Dawid nie teen Joab opgetree nie? Dit het immers jare gelede mos gebeur? Wel, Joab het groot steun onder die weermag gehad. Indien die koning teen hom sou optree, kon dit tot ongelukkigheid in die weermag lei. Joab was ook vroeër ‘n vertroueling van Dawid en het hom in talle veldslae bygestaan. Dawid het ook vir Joab gebruik om op ‘n slinkse manier Urija uit die weg te ruim (2 Sam 11).

Dit is asof Dawid se foute van die verlede asook sy moed wat hom destyds ontbreek het, nou inhaal. Joab se sonde kan nie meer ongestraf gelaat word nie. En nou moet Dawid se seun dit doen…

Die teks skerp die belangrikheid by ons in om ‘n reguit pad te loop. Verkeerd is altyd verkeerd – selfs as vriende dit doen. Reg is altyd reg – selfs as ons die risiko loop om weerstand op te tel. Ons moet onpartydig, regverdig en objektief optree. Indien nie, dan haal ons onvermoë om dit te doen ons een of ander tyd in.

1 Konings 1

Klik hier om jou nuwe LEESROOSTER af te laai

Praat van ‘n paleisrewolusie! Vandag lees ons van die onderlinge stryd tussen 2 van Dawid se seuns wat elk hom as koning wil opvolg, Adonia en Salomo.

Mens kan egter nie help om minder van Adonia te hou nie. Hy was magsbehep. Nog voordat sy pa selfs gesterf het, het hy geleef asof sy pa reeds dood is. Sy ambisie om koning te word, het hom ‘n paar strategiese skuiwe laat doen. Hy konkel met die Joab en met die priester Abjatar (vers 7). Dit lyk of hy van vroegs af geleer het hoe om mense om te koop, want hy reël ‘n partytjie waar hy die gaste bederf – alles in ‘n poging om hulle ondersteuning te werf (vers 9). Tog nooi hy doelbewus nie die mense uit wat hy weet hom nie sal ondersteun nie (vers 10).

Adonia is slinks. Hy probeer met skelm strategiese skuiwe politieke veld wen. Teenoor Salomo lyk hy eintlik desperaat. Salomo is totaal afwesig as ‘n karakter wat “aktief” is. Hy is “passief” in die sin dat hy nie na mag gryp soos Adonia nie. Uiteindelik ontvang hy die koninskap – maar nie omdat hy daarna gegryp het nie – maar omdat die Here dit vir hom gegee het.

Hierdie hoofstuk sit soveel vrae op die tafel:

  • Gryp ek na mag?
  • Vertrou ek die Here of vertrou ek op my strategiese planne?
  • Wie is die Natan in my lewe wat vir my uitkyk? Sonder Natan sou Salomo gedoem wees. In wie se lewe is ek Natan?

Die skuld vir die hele petalje word baie subtiel voor Dawid se deur geplaas. Die outeur sê: “Sy vader het hom van kleins af nooit berispe of vir hom gevra: “Hoekom maak jy so?” nie” (vers 6)

Hierdie vers onderstreep nie net die belangrikheid van tug in ‘n kind se lewe nie, maar ook die belangrikheid van stemme in ons lewe wat kritiese vrae vra wat ons onsself moet kan verantwoord. Onderwerp ons onsself genoeg hieraan?

1 Konings 19

‘n Mens se hart gaan regtig uit na Elia as jy hierdie gedeelte lees.

Waar hy in die vorige hoofstuk ‘n reuse oorwinning oor die profete van Baäl behaal het, bevind hy hom in hierdie hoofstuk onder die besembos. Hy is bang vir Isebel en mens kry nogal die indruk dat Elia moeg is. Hy is geestelik gedreineer.

Dit is opvallend om te sien dat hy twee keer by die Here protesteer:

Hy het geantwoord: “Ek het my met hart en siel gewy aan u saak, Here, Almagtige God. Die Israeliete het die verbond met U verbreek. Hulle het u altare afgebreek en u profete doodgemaak. Net ek het oorgebly, en hulle soek my om my ook om die lewe te bring.” (vers 10 en vers 14)

Die Here was nie onsimpatiek teenoor Elia nie. Die Here hoor hom, want die Here verkwik hom met kos, skuilplek en ‘n vars teofanie (Godsverskyning). Toe Elia egter daarna nóg protesteer, antwoord die Here deur te sê:

“Draai in jou spore om na die Damaskuswoestyn toe…” en toe kom Elia se nuwe opdrag.

Wat leer ek uit hierdie gedeelte oor geestelike leierskap? Wel, eerstens dat uitbranding ‘n realiteit is. Tweedens dat die Here nie onsimpatiek teenoor dit staan nie. Maar derdens sien ek ook dat die beste manier om weer op die been te kom, is om weer jou opdrag gehoorsaam uit te voer.

Glo my, ek was al daar. Dit is goed om ‘n blaaskans te vat soos Elia onder die besembos. Maar dit is ‘n ander storie om in die woestyn aan te bly. Hoe langer jy “in die woestyn” agterbly, hoe moeiliker raak dit om weer terug te keer.

1 Konings 18

Sjoe, vandag se stuk laat ‘n mens se tone krul van lekkerkry. Die kragtige manier waarop die Here die Baälprofete verneder het, het geen twyfel in mense se gemoed gelos of die Here ernstig geneem moet word nie.

Partykeer wens mens dat die Here vandag weer so klinkklaar sal afreken met almal wat Hom bespot. Oms wil dan ook soos Elia vuur vanuit die hemel uit afroep.

Maar dan word ons herinner aan die geleentheid toe Jesus se dissipels vuur uit die hemel op die Samaritane wou afroep. Jesus het egter nie met dit akkoord gegaan nie. Ky net wat het gebeur:

Maar Hy draai Hom om en bestraf hulle en sê: Julle weet nie van hoedanige gees julle is nie; want die Seun van die mens het nie gekom om die mense se lewe te verderf nie, maar te red. En hulle het na ’n ander dorp vertrek. (Luk 9:55-56)

Sou ons kon sê dat die manier waarop God sy grootheid in Ou Testament aan mense bewys, verskil van die manier waarop Hy dit in die Nuwe Testament doen? In die Ou Testament was dit met kragdadige wonders. Maar in die Nuwe Testament bewys die Here sy grootheid deur sy liefde. 

As ons dus vir die wêreld wil wys dat ons God “eg” is (soos Elia gedoen het), dan moet ons nie vuur afroep soos die dissipels nie, maar die Here se liefde aan mense openbaar.

1 Konings 17

Die weduwee se kruik wat nie opraak nie, is ‘n lekker uitdagende storie…

Uit die staanspoor aanvaar ons dat die verhaal oor die Here se voorsiening handel, daar waar Hy gedien en gehoorsaam word. Maar met ‘n nadere kyk van die teks sien ons dat die gebied waar die weduwee haarself bevind het, Sarfat was (vers 10). Sarfat was ‘n streek waar Baäl gedien was. Die veronderstelling is dus dat die weduwee eintlik ‘n heiden was.

Dit laat mens nogal met ander oë na die teks kyk, en ook ander vrae aan die teks vra. Soos hoe vêr strek die allesbeskikking van die Here? Want híer beheer Hy duidelik die denke en gedrag van selfs ‘n heidense vrou. Hy gebruik háár om vir sy dienaar te sorg.

Dit herinner my aan wat Martin Luther gesê het. Hy het gesê dat selfs die Bose nie in staat is om iets te doen, as die Here dit nie beskik nie. Satan is vir God soos ‘n klein skoothondjie. Dit is verder as wat ek persoonlik sou gaan as ons praat oor allesbeskikking, maar die feit bly staan dat niks vir God buite beheer of selfs buite bereik is nie. Selfs nie Sarfat nie.

1 Konings 15

Om ‘n leier van integriteit te wees, vra dat jy deurgaans die regte ding doen – selfs as die regte ding die moeilike ding is.

Asa was so’n koning oor Juda. 1 Konings 15 sê dat hy in die voetspore van sy voorvader Dawid geloop het (vers 11) en vertel dan ook verder wat hy alles gedoen het. Onder andere staan daar…

Hy het ook sy ouma Maäka as koninginmoeder afgesit omdat sy ‘n Asjerabeeld, ‘n walglike ding, laat maak het. Asa het die ding stukkend gekap en dit in die Kedrondal gaan verbrand. (1 Kon 15:13)

Dit moes baie moeilik wees om teen jou eie familie op te tree. Maar dit was die regte ding om te doen.

Op die oomblik vang die geweldige leierskapskrisis van Suid Afrika my baie. Dit is onstellend om te sien hoe leiers een ding sê en ‘n ander ding doen. Ons het leiers van integriteit nodig.

Vandag is daar oral oor Suid Afrika optogte om te protesteer teen president Zuma. Kom ons maak ‘n punt om spesifiek vandag vir ons land te bid.

Maar kom ons waak ook daarteen om te dink dat ‘n geestelike verdieping net by ander mense nodig is. Kom ons bid ook dat onsself mense van integriteit sal wees. Kom ons bid dat verandering by ons sal begin.

1 Kon 14

In vandag se hoofstuk neem ons afskeid van beide Jerobeam en Rehabeam. Altwee se dood word in hierdie gedeelte verhaal.

Mens moet regtig besef hoe groot was rimpeleffek van hierdie twee konings regeringstyd. Te danke aan hulle, sou God se volk voortaan geskeur wees. As jy die geskiedenis van God se volk wil verstaan, moet jy besef dat ná hierdie 2 konings was daar nooit weer ‘n verenigde volk nie.

Die 12 seuns van Jakob het elk ‘n stamvader geword. Saam was die 12 stamme die volk van God. Saul, Dawid en Salomo het nog oor ‘n verenigde volg regeer. Maar Salomo se seun Rehabeam, se swak leierskap het die volk genoop om te skei. En Jerobeam was gewillig om die leiding te neem van die stamme wat weggebreek het.

Voortaan het jy 2 koninkryke gekry: Die Noordryk en die Suidryk. Die Suidryk was die stam Juda en hulle was steeds gesetel in Jerusalem. Die Noordryk se hoofstad was Samaria en het die res van die stamme verteenwoordig.

Wat nou gaan volg in die volgende hoofstukke is die geskiedenis van die konings wat mekaar opvolg. Onderskei elke keer van watter koninkryk hulle was, want dit het ‘n effek. 

Uiteindelik is die Noordryk in 722vC in ballingskap weggevoer en die Suidryk in 586vC.

Terug by vandag se hoofstuk sien ons Jerobeam en Rehabeam het afvallig geword. Die enigste een wat getrou bly is die Here. Hoewel sy volk Hom gelos het, bly Hy getrou aan sy belofte aan Dawid. Dit is eintlik ‘n roerende prentjie van genade. 

Vandag nog beleef ek dat die Here ‘n nouer pad met my loop as wat ek met Hom loop. Sy getrouheid aan my is hoër as myne aan Hom. Daarvoor kan ek net die Here dank.

1 Konings 13

Sjoe, vandag lees ons weer ‘n teks wat nogal moeilik sit in jou gemoed. Wat met die jong profeet gebeur voel so onregverdig…

Sien, hy moes na koning Jerobeam toe gaan om God se misnoë aan te kondig oor die afgode wat aanbid word. Oppad terug na Juda, kom daar ‘n ou profeet van die gebied en nooi hom om eers by hom te kom eet. Die jong profeet wys die uitnodiging van die hand en sê dat die Here uitdruklik vir Hom gesê het om nie in hierdie gebied eers iets te eet of te drink nie.

Maar dan doen die ou profeet ‘n gemene, geslepe ding…

Die óú profeet sê toe vir hom: “Ek is ook ‘n profeet net soos jy, en ‘n engel het op bevel van die Here vir my gesê: Bring hom terug na jou huis toe en laat hy iets eet en sy dors les!” Maar die óú profeet het vir hom gelieg. (1 Kon 13:18)

Die jong profeet “val” vir die liegstorie van die ou profeet en dit kos hom uiteindelik sy lewe.

Mens se eerste reaksie is om die jonger profeet jammer te kry. Jou simpatie lê by hom omdat hy bedrieg is. En was dit nou regtig só erg om iets te eet en drink by ‘n mede-profeet? Is daar nie ‘n klomp ander dinge wat erger sondes is nie? Is dit nie bietjie onbillik van die Here om dan te beskik dat die profeet tot sterwe moet kom nie? Dit is inderdaad my eerste reaksie.

Maar ek word herinner aan die woorde van Tim Keller – en ek parafraseer nou – “As die God wat jy aanbid nooit jou lewensuitkyk uitdaag of selfs jou aanstoot gee nie, dan is die kans goed dat die God wat jy aanbid net die produk van jou eie verbeelding is”. As ons immers ‘n God aanbid wat eg is, dan moet Hy tog sekerlik op sekere punte van ons verskil.

En dit lyk my hier verskil God van my. Dit lyk my God plaas ‘n hoër premie op gehoorsaamheid as wat ek gedink het Hy hoef. 

En nou is die vraag waar los dit my? Dink ek maar net Hy is “kleinlik en onbillik” om soveel gehoorsaamheid te vereis, en daarom hou ek aan om my eie kop te volg oor wat ék dink reg en billik is? Ék sal besluit wat reg en verkeerd is, wat sonde is en wat nie! Of laat ek toe dat die teks my verander? Hoor ek dat die Here waarlik nougesette gehoorsaamheid van my verwag?

Dit plaas die indrukke in ons lewe, wat ons ervaar as die Here se stem, in ‘n totaal ander lig. Dit noop my om absoluut getrou te bly aan dit wat ek glo die Here vir my gesê het.