Category Archives: Esegiël

Esegiël 32

Voel jy partykeer ook dat wat op die oomblik oor die hele wêreld uitspeel, te groot is om te verstaan – wat nog om dit te oorwin? Dalk voel dit vir jou dat die struikelblokke wat jy gaan moet oorkom om net weer jou lewe te hervat, eenvoudig net te groot vir een persoon is om te oorwin. Dit voel vir jou of die kaarte téén jou gepak is – tot só ‘n mate dat dit ‘n oormag is wat jy sal moet oorkom…

Ek voel nogal gereeld so die afgelope ruk. Partykeer voel dit vir my onmoontlik dat my werk ooit weer dieselfde sal wees as voor hierdie pandemie. Dit is natuurlik nie alles net sleg nie. Dit is goed om indringend jouself af te vra hoe mens by veranderde tye kan aanpas. Maar partykeer wil-wil ‘n angstigheid my oorval en my laat voel of alles net in duie gaan stort…

En dan kom die Woord van die Here na my soos in vandag leesroosterstuk. In vandag se gedeelte staan ons stil by Esegiël se oordeelsuitspraak oor Egipte se Farao. Nou, om die grootsheid van hierdie uitspraak oor Egipte te snap, moet ons onthou dat Egipte die wêreldmoondheid van die antieke wêreld was. Niemand het in hulle pad gestaan nie – allermins nie ‘n klein landjie soos Israel nie.

Maar al is die Israeliete ‘n klein volkie, dien hulle ‘n groot God. En daarom sê die Here by monde van die profeet Esegiël die volgende oor Egipte:

Mens, sing ‘n treurlied oor die farao, koning van Egipte. Jy moet oor hom sê: “Jy was soos ‘n leeu onder die nasies, maar jy is tot swye gebring. Jy was soos die groot monster in die see, jy het jou rivierwaters laat kook, die waters troebel gemaak met jou voete, die riviere modderig laat word.”  So sê die Here my God: “Tussen die baie nasies wat saamgekom het, gooi Ek my vangnet oor jou, en hulle trek jou op in my net.  Ek gooi jou op die grond, Ek slinger jou die veld in, Ek laat al die voëls op jou kom sit, Ek laat die roofdiere hulle vol vreet aan jou.
ESEGIËL 32:2-4 AFR83

Op ‘n baie grafiese manier skets die profeet die grootheid van Egipte. Hy is soos ‘n leeu. Niemand is bestand teen hom nie. Nog erger – hy is soos ‘n groot seemonster. As hy beweeg vertroebel hy al die water. Niemand staan ‘n kans teen hom nie.

En tog…ten spyte van die grootheid van hierdie wêreldmoondheid…vang die Here hom soos wat ‘n mens ‘n vissie vang. Die implikasie is duidelik: al voel Egipte vir Israel oorweldigend groot – die Here is nog groter. Sonder moeite maak Hy ‘n einde aan ‘n wêreldmoondheid.

Miskien is dit vir jou ook goed om hierdie profesie van jare gelede, vandag wéér te hoor: Al voel dit vir jou of jy voor ‘n oormag te staan kom – die Here is nóg groter as die grootste reuse in ons lewe. Dit bring rustigheid oor my gemoed. Mag dit dieselfde vir jou doen.

Eseg 46

Laai jou leesrooster af deur HIER TE KLIK

In hierdie hoofstuk van Esegiël handel dit hoofsaaklik oor die ordelike aanbidding van die Here. Esegiël 46 lui bv:

Maar wanneer die gewone burgers op feesdae in die teenwoordigheid van die Here wil kom, moet dié wat deur die noordpoort inkom om in aanbidding te buig, by die suidpoort uitgaan, en dié wat deur die suidpoort inkom, moet by die noordpoort uitgaan. Niemand mag teruggaan deur die poort waar hy ingekom het nie; almal moet by die ander kant uitgaan. (Eseg 46:9)

Het dit jou al ooit oorgekom dat iemand teen die verkeer inry? Dan sal jy weet wat hier aangaan! Die mense word opdrag gegee om by die tempel by die een poort in te gaan en by die ander uit te gaan, om chaos te voorkom. Daar moenie ‘n gedruis wees wat aanbidders hinder terwyl hulle met die Here kommunikeer nie.

Die gedeelte in Esegiël herinner baie sterk aan ‘n soortgelyke voorskrif oor die erediens in die brief 1 Korinte:

“Alles moet egter gepas en ordelik geskied”. (1 Korintiërs 14:40)

As mens hierdie gedeeltes lees, dink mens noodwendig aan die verskillende erediensbelewenisse van elkeen van ons kerke. Hoe ‘n erediens ook al ingerig word, dit moet van respek vir die Here spreek.

Maar nie net eredienste nie. Ook ons persoonlike toewyding aan die Here moet spreek van respek en nougesetheid. Te veel mense “dien” die Here met ongeërgdheid. Mens moet jouself dus afvra: “Op watter manier kan ek in my persoonlike toewyding, vir die Here wys dat ek vir Hom respek het?”

Eseg 45

Laai jou leesrooster af deur HIER TE KLIK

As jy nie geweet het ons lees in die profeet Esegiël se profesieë nie, dan sou jy gedink het dit klink soos die boek Joshua, toe die volk die land die eerste keer ingeneem het en dit verdeel moes word.

Nou vind die verdeling van die land weer plaas, en soos laas word moeite gedoen om gelyke grondgebiede vir elke stam te gee. Daar word seker gemaak dat niemand bevoordeel word nie.

Regverdigheid en eerlikheid is vir die Here belangrik. Soveel te meer as dit by leiers kom. Daarom sê hy by monde van die profeet Esegiël:

So sê die Here my God: “Julle het nou ver genoeg gegaan, regeerders van Israel. Laat staan die geweld en verdrukking, laat reg geskied en doen reg, hou op om my volk se eiendom vir julle te vat,” sê die Here my God. “Julle moet skale gebruik wat reg weeg en julle moet die regte inhoudsmate vir droë stowwe en vir vloeistowwe gebruik. Gewig moet volgens ‘n vaste maatstaf bepaal word.” (Esegiël 45:9-10)

Die Here verwag dieselfde etiese sensitiwiteit by jou en my. Ons kan nie rondloop en sê “ek dien die Here”, maar die manier waarop ek sake doen en mense hanteer, reflekteer dit glad nie.

Esegiël 44

Laai jou leesrooster af deur HIER TE KLIK

Esegiël is in hierdie gedeelte steeds besig om te vertel van die visioen wat hy oor die tempel sien. Besonders opmerklik is wat hy vertel oor die Oostelike poort. Toe die engel vir Esegiël die Oostelike poort wys, sê het hy vir hom die volgende gesê:

“Hierdie poort moet toe bly, dit moet nie oopgemaak word nie en niemand mag daardeur gaan nie, want Ek, die Here, die God van Israel, het daardeur gekom; die poort moet toe bly.” ESEGIËL 44:2

Die engel het voortgegaan om te sê dat selfs die regeerders van die dag nie toegang tot die tempel mag verkry deur hierdie poort nie. Dit was gereserveer net vir die Here. Dit is veelseggend op verskeie maniere.

Die engel weet dat regeerders graag deur hierdie poort toegang tot die tempel sou wou kry, want dit is maar hoe mense is. As die leier deur die Here se poort sou gaan, sou die mense hom op dieselfde vlak as God beskou. Strategies sou dit dus van ‘n koning slim wees om van die poort te gebruik, want hy sou daardeur sy gesag ten toon stel.

Maar dit is ook aanstellerig. Dit kom neer op selfverheffing, en die Here hou nie daarvan nie. Ons as mense is lief daarvoor om ons eie beuel te blaas en na mag te gryp. Dit is in ons aard om eersugtig te wees. Daarom is dit so belangrik om te onthou om nie aanspraak te maak op die Here se eer nie. Dit kom Hóm toe en Hóm alleen.

Dit sou maw ‘n sigbare daad van ondergeskikking en onderwerping wees as die koning níe deur die Oospoort gaan nie. Dit is gesond vir ‘n koning om dit te onthou, want anders gaan sit sy mag in sy kop.

Op ‘n soortgelyke manier kan ons vandag nog intensioneel daaraan werk om onsself te herinner aan die feit dat daar ‘n reuse-reuse afstand tussen ons en die Here is (itv gesag). Ek is klein en Hy is gróót.

Maar dit is net die een deel van wat opmerklik is oor die Oospoort. Die ander kant van die munt is die feit dat die toehou van die poort, ook daarop dui dat God se Gees nie van plan is om die tempel te verlaat nie. Die tempel is dus geseël met God se Gees daarin. Esegiël se visioen wys maw heen na die permanensie van God se teenwoordigheid.

Die interessantheid is dat die Nuwe Testament op ‘n soortgelyke manier oor God se teenwoordigheid in ons praat – óns is immers mos nou die nuwe tempel. Efesiërs 4:2 lui:

“In Christus het die Heilige Gees wat deur God belowe is, julle as die eiendom van God beseël. Die Heilige Gees is die waarborg dat ons ook verder sal ontvang wat God belowe het, wanneer Hy almal wat aan Hom behoort, volkome sal verlos”.

Is dit nie ‘n wonderlike paradoks om mee te leef nie? Die Here is gróót en vêr bo my verhef. En gelykertyd is die Here naby, intiem en vir áltyd by my.

Eseg 37 (4 Aug)

Ha-ha-ha. Kyk ek nou op my eie neus neer.

Die afgelope paar dae loop en tob ek oor ‘n situasie. In my gedagtes kom ek op ‘n punt waar ek daaraan dink om op die spesifieke mense/situasie “op te gee”. Dit voel so vasgeloop en onoplosbaar. Ek is steeds besig met hulle in my gedagtes toe ek my Bybel oopmaak. “Daar is vir party mense/situasies nie hoop nie”, dink ek by myself…

…en toe lees ek Eseg 37 … waar die Gees van die Here self doodsbeendere lewend maak.

Nou kry ek skaam oor my eie ongeloof. Ek kies om my vertroue in die Heilige Gees te plaas.

Eseg 36 (3 Aug)

Die hoofgedagte wat vir my in Eseg 36 uitkom, is dat hoewel die Here uitkoms vir sy volk beloof, Hy nie gaan optree omdat hulle dit so verdien nie maar omdat sy Heilige Naam so daaronder ly. Hulle skandelike gedrag plaas die Here in diskrediet. Hulle gedrag laat ander volke die karakter van die Here in twyfel trek.

Dit is miskien ‘n harde waarskuwing vir ons as gelowiges om weer te hoor. Ons sonde benadeel ons, ja. Maar op ‘n nog ernstiger vlak benadeel ons sonde die Here. Dit tas sy eer aan. Dit is ‘n slegte getuienis.

Mag niks wat ek dink en doen die Here in diskrediet bring nie. Mag niemand wat my dophou, se dink van die Here daal nie.

Eseg 34 (2 Aug)

Heng, niemand wat ‘n geestelike leier is kan hierdie gedeelte klassifiseer as ‘n lekker “voel-goed-gedeelte” nie.

Die gedeelte roep mens op tot diepe selfondersoek: Neem ek my roeping nog ernstig op? Doen ek my beste? Doen ek my taak met liefde of gaan ek maar net meganies deur die gewoontes?

Gelukkig is daar ook ‘n trooswoord. Niemand van ons kan ooit die opperherder se plek inneem nie – en daarom moet ons ook loskom van daardie “Messias-kompleks” van ons. Ons rol is om getrou te wees aan die taak wat die Here vir ons gegee het – totdat die die opperherder weer sy verskyning maak.

Eseg 33 (1 Aug)

Die rol wat iemand op die wagtoring vertolk, is ‘n baie treffende manier om die rol van die profeet te verduidelik. As die persoon op die wagtoring gevaar sien aankom maar swyg, is hy/sy aandadig daaraan as mens hulle lewens sou verloor. Op soortgelyke manier is ons skuldig as ons dinge sien wat verkeerd is, maar nie daaroor praat nie.

Dit is hier waar dit moeilik raak…Party mense vind soveel vreugde daarin om ander op hul sonde te wys, dat hul glad nie meer ernstig opgeneem word nie. In teenreaksie hierteen het dit gebruiklik geword om te sê: “Moenie oordeel nie”. Tot so ‘n mate dat dit in ons dag en tyd ongehoord is om iemand oor sonde aan te spreek.

So hoe maak ons met hierdie gedeelte? Kom ons vra vir die Here wysheid en sensitiwiteit om met takt met mense oor sonde te praat – maar ons vra ook vir dapperheid om nie daarvan af weg te skram nie.

Eseg 32 (17 Jun)

Die hele Eseg 32 handel oor die leier van Egipte – die Farao. Dit is ‘n treurlied wat aanvanklik positief begin en hom as ‘n “leeu” beskryf, maar dit eindig tragies wanneer hy tot ‘n val kom. Dit is die Here wat ingryp en sy val bewerk.

Vir die Farao het leierskap gegaan oor selfverryking en oor jou eie mag en heerlikheid. Die Here sien leierskap eerder as om te dien en lewens te beskerm.

Ons land het op die oomblik ‘n groot probleem met leierskap. Maar dit help nie om vinger te wys na ander nie. Goeie leierskap begin met myself.

Eseg 31 (16 Jun)

In hierdie hoofstuk word Egipte beskryf as ‘n pragtige sederboom in die godetuin – wat tot ‘n val kom. Die belangrike punt is dat Egipte so groot en kragtig geword het, omdat God dit so behaag het: “Ek het hom ’n mooi boom gemaak met sy baie takke, en al die bome in die godetuin Eden was jaloers op die seder.” (Eseg 31:9). Egipte se grootheidswaan lei egter tot sy ondergang – wat ook God bewerk het.

Dit herinner sterk aan die Psalm 75:8 “Nee, dit is God wat verneder of verhef, Hy is die regter!

Mag ek altyd onthou dat wat ek het en wie ek is, te danke is aan die Here.