14.) 2 Kronieke

now browsing by category

 

2 Kron 32

Hierdie hoofstuk bevat een van die mees noemenswaardige wonderwerke van die Ou Testament – wat deur die argeologie bevestig kan word.

Mens kan vandag nog die Siloamtonnel in Israel besoek, wat gebruik was om water te bekom. Ons sien ook die versterkings in die stadsmuur wat in hierdie tyd aangebring is, om weerstand teen die dreigende Assiriese inval te bied.

Selfs die antieke geskiedskrywer “Herodotus” maak melding van die feit dat die Assiriese weermag so skielik op die vlug geslaan het. Volgens hom het ‘n plaag veldmuise in die kamp van die Assiriers ingevaar en begin pandemonium saai. Hulle het selfs die snare van die boë afgekou en die manskappe het uit angstigheid selfs mekaar gedood. Dit was waarlik ‘n ingryping van die Here, want geen ander stad van enige volk kon ‘n inval van hierdie weermag ontsien nie.

Dit val my op hoe groot rol iets soos “vrees” in so ‘n besetting speel. Sanherib probeer Hiskia se manskappe ontmoedig deur skrywes aan hulle te rig en deur selfs in Aramees met hulle te praat.

Maar Hiskia hou sy manskappe sterk deur hulle te bemoedig:

2 Kron 32:7 “Wees dapper en sterk. Moenie bang wees nie, en moet julle nie laat afskrik deur die koning van Assirië en die hele menigte saam met hom nie, want by ons is meer as by hom: 8 By hom is ‘n menslike mag, maar by ons is die Here ons God om ons te help en ons oorlog te voer.”

Geloof is waarlik om alle vertroue in God te plaas wanneer die omstandighede die teenoorgestelde sê

2 Kron 30

Wat ‘n interessante hoofstuk! En hoe maklik kan hierdie hoofstuk darem nie aanleiding gee tot misverstand nie!

Ons lees in hoofstuk 30 hoe die volk voorbereidings tref om die Pasga in die tweede maand te vier, omdat daar nie genoeg priesters hulleself gereinig het om dit betyds in die eerste maand te vier nie.

Hierdie buitengewone reëling vind nie byval by die volk nie, maar ook by God.

Met ‘n eerste oogopslag lyk dit of die boodskap van die teks vir ons te kenne gee dat – indien mens nie God se voorskrifte kan hou nie, dan “doen mens maar wat jy kan”. Dit wil voorkom of 50% gehoorsaamheid beter is as 0% – en dat God tevrede is met dit.

So beskou, sou ons hierdie teks kon misbruik om te sê dat ons as mense kan – indien ons goed in God se Woord vind wat te moeilik is om te onderhou – dit verander totdat dit binne ons bereik of smaak is.

Bogenoemde sou egter ‘n groot wanvoorstelling wees van wat in hierdie teks aan die gang is.

Ons lees male sonder tal in God se woord hoe belangrik dit vir God is dat ons hom voluit dien en 100% gehoorsaam. Daar is nie ruimte vir “eie interpretasie” of “eie diskresie” nie.

Selfs die beste van motiewe, troef nie gehoorsaamheid nie. Dink maar aan die man wat wou keer dat die ark van ontmoeting nie val nie. Hy het sy hand uitgestrek om dit te vang, terwyl God bepaal het dat net die priesters dit mag raak.

Hierdie Skrifgedeelte sê nie dat ons na eie goed dunke God kan dien of aan sy bepalings kan verander totdat dit ons pas nie.

Die “vergunning” om die Pasga in die 2e maand te vier, was nie ‘n “vergunning” wat die mense vir hulleself gemaak het nie, maar ‘n vergunning wat God in sy wet ingebou het. (Num 9:10-11)

Ons moet verder onthou dat die gesindheid van die volk was nie om hier te kyk met hoe min hulle kan “wegkom” nie. Hulle wou graag die Pasga vier, maar omdat die volk dit so lanklaas gevier het was hulle nie meer gekonfyt in hoe lank dit neem om die priesters te reinig en die volk in Jerusalem byeen te bring nie.

Ons sien in hierdie teks veel eerder ‘n prentjie van God wat geduldig met sy volk handel om hulle weer op die regte pad te kry. Hy is genadig en lankmoedig. Dit is vir Hom belangrik dat die volk Hom nougeset dien – maar Hy sien ook hulle onkunde en opregtheid. Ons kan dieselfde gesindheid teenoor ons verwag.

2 Kron 29

Die hoofstuk oor koning Hiskia begin deur te vertel hoe hy onmiddelik weggespring het deur hervormings aan die afgewaterde tempeldiens aan te bring.

2 Kron 29:3-5 Hy is die een wat reeds in die eerste jaar van sy regering, in die eerste maandb al, die deure van die huis van die Here oopgemaak en dit herstel* het. 4 Hy het die priesters en Leviete laat ingaan en hulle byeengebring op die plein aan die oostekant. 5 Hy het vir hulle gesê: “Luister na my, Leviete! Heilig julleselfc nou, en heilig die huis van die Here, die God van julle voorouers, en verwyder die besoedeling uit die heiligdom.

Die res van die hoofstuk vertel van al die verbeteringe wat hy aangebring het. Tog is daar iets aan hierdie sin wat my pla.

Dit vertel hoe ‘n koning vir priesters moet opdrag gee om hulleself en die tempel te reinig. Moet daardie dryfkrag nie juis van die geestelike leiers se kant kom nie? Hoe is dit dat die koning hulle moet aanmaan om hulle kant te bring?

In sekere tye van die geskiedenis was dit andersom. Dink byvoorbeeld aan toe die profeet Natan vir koning Dawid gekorrigeer het. Daar is dus voorbeelde waar geestelike leiers hulle werk gedoen het en selfs teen die koning gegaan het.

Maar in hierdie geval volg die geestelike leiers die leiding van die koning. As hierdie situasie my iets leer, dan is dit hoe kragtig die invloed van goeie (en slegte) leierskap kan wees.

Ons kort mense wat die dapperheid het om hulle neus in die regte rigting te druk en te sê “volg my!”

2 Kronieke 23

Vandag se hoofstuk bevat die tipe goed waarvan films gemaak word! Dit is omtrent ‘n paleisrewolusie!

Toe Ahasia sterf, neem die koninginmoeder haar kans en vermoor al die moontlike troonopvolgers. Maar ten spyte van haar goed beplande staatsgreep, kom een seuntjie van die koning lewend weg.

Die suster van Ahasia – en vrou van die priester Jojada – versteek die kind 6 jaar lank in die tempel. In die 7e jaar maak Jojada dit bekend en kry die volksleiers om hom to ondersteun as koning.

Toe Atalia dit sien, het sy geweet haar dae is getel, en sy is wreed vermoor. Dit herinner mens baie aan die woorde van Jesus…

“…almal wat die swaard opneem, sal deur die swaard omkom” (Matt 26:52)

Dit is ‘n wekroep vir elkeen van ons om nie aan ander te doen wat jy nie aan jouself gedoen wil hê nie.

Die verdere interessante waarneming in die teks is hoe Jojada byna “namens” Joas besluite maak. Dit maak natuurlik heeltemal sin. Joas is nog ‘n kind. Jojada tree as sy beskermheer op.

Maar dit is opmerklik dat die voorneme om God te dien, meer die priester Jojada s’n is as die jong koning Joas s’n. Ek trek die boek van Fowler oor geestelike ontwikkeling nader, en kan nie help om te wonder of die klein Joas se geloof nog erens tussen ongedifferensieerde en geprojekteerde geloof van Jojada is nie.

Dit onderstreep maar die belang van om te belê in kinders se geestelike lewens – en ook die invloed wat mens op iemand anders se verhouding met die Here kan hê.

2 Kronieke 22

Die nalatenskap van Jehoram vervolg in hierdie hoofstuk, hierdie keer deur die lewe van sy seun Ahasia.

Ongelukkig volg Ahasia die pad van sy voorouers en doen hy nie die wil van die Here nie. En dit is juis hier waar ‘n mens ‘n tema begin raaksien.

In die vorige hoofstuk word koning Jehoram se afvalligheid aan sy vrou toegeskryf. Sy was die dogter van Agab (die Hebreeuse woord vir “dogter” kan ook met “kleindogter” of selfs “afstammeling” mee vertaal word (vers 6).

In hierdie hoofstuk volg Jehoram se seun, Ahasia, hom op. Ahasia se ondergang word ook toegeskryf aan sy Ma. Die teks lui…

“Ook hy het die paaie van die huis van Agab gevolg deur goddeloos op te tree – sy moeder was immers sy raadgewer.” 2 Kron 22:3

Die boek onderstreep met ander woorde die belangrike invloed wat hierdie vrou op die verloop van geskiedenis gehad het. En dit laat my sommer dink…

Ons hoor dikwels hoe belangrik die rol van ‘n goeie pa in die lewe van ‘n gesin is. En dit is natuurlik waar. Maar dit neem niks van die belangrikheid van ‘n goeie vrou of Ma weg nie. Duidelik het die stem van ‘n vrou net so reuse invloed op die verloop van geskiedenis.

Die belangrikheid van ‘n godvresende man in die familie – en die belangrikheid van ‘n godvresende vrou in die familie, ‘n twee gelyktydige waarhede. Die een sluit nie die ander uit nie.

My Pa het altyd vir my gesê dat my keuse van ‘n lewensmaat, die grootste keuse van my lewe gaan wees. Vandag kyk ek terug en weet ek hy was reg.

Die feit dat my vrou ‘n dissipel van Jesus is, bring soveel diepte in ons gesin. Ek sal graag daardie waarheid ook aan my seuns wil oordra.

Ek dink ook dan terug aan die rol van my Ma in my eie lewe. Haar spore en haar stem het ‘n reuse invloed op my gelos.

Ek dink dit is ‘n goeie dag om die Here te eer vir die vroulike rolmodelle in ons lewens: Dalk ‘n lewensmaat. Dalk ‘n moeder. Dalk ‘n onderwyseres, ‘n sussie, ‘n vriendin. Die Here los sy stempel op ons deur vrouens.

2 Kronieke 21

Ons lees in hierdie hoofstuk die tragiese ondergang van koning Jehoram. Hy bou offerhoogtes. Deur sy toedoen begin die volk weer meedoen aan afgodery. Sy koningskap is ‘n tyd van oorlog. Elia rig selfs ‘n skrywe aan koning Jehoram waarin hy hom profeties teregwys.

Dit voel vir ons dat ‘n ramp onafwendbaar is. Alles is met hierdie koningskap verkeerd. En tog, dan vind ons dat die teks die volgende sê…

“Maar ter wille van die verbond wat Hy met Dawid gemaak het, wou die Here die huis van Dawid nie vernietig nie, aangesien Hy beloof het om vir hom en sy seuns altyd ‘n lamp te gee” (2 Kron 21:7)

Hoe verstommend is die Here se genade darem nie? Hy werk sag met die koningshuis van Dawid, net omdat Hy ‘n belofte gemaak het.

En dit laat my dink aan hoe getrou die Here aan sy beloftes is. Hy het nie nodig om die belofte dat daar altyd iemand uit die nageslag van Dawid op die troon sal sit, tot vervelens toe te herhaal nie. Hy maak die belofte en dan hou Hy dit – selfs ten spyte van die mens se ontrouheid.

Ja, daar was definitiewe gevolge vir Jehoram se ontrouheid (Jehoram sterf uiteindelik van ‘n siekte agv sy sonde). Maar ten spyte van die konsekwensies op sy sonde, vermag die Here dit steeds om sy belofte gestand te doen (iemand uit sy nageslag bly steeds op die troon).

Dit is ‘n verstommende bemoediging vir ons wat vashou aan God se beloftes in Christus. Ons kan dit ter harte neem dat ten spyte van ons ontrouheid, hou God sy belofte van redding en verlossing in Christus, aan ons.

Dit is genade in die oortreffende trap!