1 Konings 9

Bitter-soet. Dit is die gevoel wat jy kry as jy hierdie hoofstuk lees. Wat veronderstel is om ‘n hoogtepunt te wees word gevolg deur ‘n rits opmerkings wat ‘n frank smaak in jou mond laat.

Die hoogtepunt was toe die Here vir Salomo oor die nuwe tempel sê: “Ek het jou gebed en jou smeking wat jy tot My gerig het, verhoor. Ek heilig hierdie tempel wat jy gebou het, sodat my Naam altyd daar sal wees. Ek sal altyd daarvoor sorg en daaraan dink.” (1 Kon 9:3)

Maar dan vervolg die hoofstuk met lys dinge wat Salomo gedoen het wat mens eintlik dwars in die keel steek. Die teks praat van dwangarbeid wat hy gebruik het, jy lei verder af daar was swaar belastings op die volk gehef en verder sien jy sy verbintenis met die Farao se dogter wat onheil voorspel.

Mens kry die heeltyd die idee dat Salomo dit oordoen. Dat sy bouprogram die finansiële vermoë van sy volk oorspan. Dit word wel vir Here gedoen, maar ek kan nie help om te vra of daar nie ook ‘n goeie dosis ego in sy bouwerk opgesluit lê nie. Die krake in Salomo se voete van klei begin alreeds wys (en in die volgende hoofstuk word dit nog meer sigbaar)

As mens die ou met die nuwe verbond kontrasteer, dan weet mens ons het soveel om voor dankbaar te wees. Waar God se Gees in die verlede sy intrek in ‘n gebou geneem het, vind ons vandag die Gees se teenwoordigheid in mense. Die kruis van Jesus het ons waardig gemaak ek versoening met God moontlik gemaak.

Ek kan ook nie anders as om dan vir die Heilige Gees te vra dat Hy my motiewe sal deursoek nie. Mag Hy my help dat ego, skein en bedekte agendas en motiewe nooit die dryfveer sal wees waarom ek iets “in die naam van die Here” doen nie.