1 Konings 19

‘n Mens se hart gaan regtig uit na Elia as jy hierdie gedeelte lees.

Waar hy in die vorige hoofstuk ‘n reuse oorwinning oor die profete van Baäl behaal het, bevind hy hom in hierdie hoofstuk onder die besembos. Hy is bang vir Isebel en mens kry nogal die indruk dat Elia moeg is. Hy is geestelik gedreineer.

Dit is opvallend om te sien dat hy twee keer by die Here protesteer:

Hy het geantwoord: “Ek het my met hart en siel gewy aan u saak, Here, Almagtige God. Die Israeliete het die verbond met U verbreek. Hulle het u altare afgebreek en u profete doodgemaak. Net ek het oorgebly, en hulle soek my om my ook om die lewe te bring.” (vers 10 en vers 14)

Die Here was nie onsimpatiek teenoor Elia nie. Die Here hoor hom, want die Here verkwik hom met kos, skuilplek en ‘n vars teofanie (Godsverskyning). Toe Elia egter daarna nóg protesteer, antwoord die Here deur te sê:

“Draai in jou spore om na die Damaskuswoestyn toe…” en toe kom Elia se nuwe opdrag.

Wat leer ek uit hierdie gedeelte oor geestelike leierskap? Wel, eerstens dat uitbranding ‘n realiteit is. Tweedens dat die Here nie onsimpatiek teenoor dit staan nie. Maar derdens sien ek ook dat die beste manier om weer op die been te kom, is om weer jou opdrag gehoorsaam uit te voer.

Glo my, ek was al daar. Dit is goed om ‘n blaaskans te vat soos Elia onder die besembos. Maar dit is ‘n ander storie om in die woestyn aan te bly. Hoe langer jy “in die woestyn” agterbly, hoe moeiliker raak dit om weer terug te keer.