1 Konings 12

Vererg jy jou ook soms vir iemand wat jou te nakom? Miskien was die persoon ongevoelig in sy opmerkings teenoor jou? Of miskien voel jy die persoon het nie aandag aan jou gegee nie. Jy voel dalk jy is op meer respek geregtig. Jy voel daar was onbedagsaam teenoor jou opgetree.

Dit is alles tekens van ‘n gekwesde ego. Ons liggeraaktheid verklap aan ons dat ons waardeloos voel, en as ander se optrede daardie persepsie bevestig, dan wil ons onsself handhaaf deur groter respek te vereis of deur daarop aan te dring dat ons méér waardevol is as wat ons voel.

Ons almal lei daaraan tot ‘n meerdere of ‘n mindere mate. Ek inkluis. Ek skrik dikwels vir hoe kwesbaar my eie ego is. Hoe maklik ek seergemaak voel. Hoe maklik ek bedreig voel. Hoe vinnig ek jaloers op iemand anders voel.

Rehabeam en Jerobeam was nie anders nie. Rehabeam was koning Salomo se seun. 

Hy probeer sy gevoel van minderwaardigheid wegsteek, deur te oorkompenseer. Hy sê vir die volk: “Julle het gedink my Pa was erg. Wag tot julle my sien” (vers 10). Sy oordrewe manhaftigheid bereik toe presies die teenoorgestelde as waarvoor hy gehoop het. Die volk verwerp hom en skeur weg! Hoe’s dit vir ‘n ego wat alreeds seer is?!

Die volk kroon toe vir Jerobeam as koning. Maar Jerobeam sit nie in Jerusalem nie, maar in Sigem. Sy ego vrees ook verwerping. Hy is bang dat as die volk 3 keer per jaar Jerusalem toe moet gaan om te offer, dat hulle spyt kry en weer Rehabeam begin aanhang.

Om sý ego te beskerm, bou hy toe twee goue kalwerbeelde (vers 28) aan wie die volk kan offers bring. Sodoende hoef hul nooit weer Jerusalem toe te gaan nie.

So die een leier skeur God se volk. Die ander leier lei hulle van die wal in die sloot. Alles net oor ego’s. 

Hoeveel keer kry die saak van die Here skade omdat my ego ook in die pad kom? Hoeveel keer kry my getuienis skade omdat ek optree vanuit my minderwaardigheid?