1 Konings 10

Is rykdom ‘n teken van God se seën omdat Hy in sy skik is met jou? Is welvaart ‘n aanduiding van God se guns omdat Hy met die persoon tevrede is?

Ons dink dikwels so, ne? Ons bid dit ook. Wanneer ons bid “Here, seën ons“, verwag ons dat die Here vir ons finansieel sal goed wees.

In die Bybelse tyd het mense ook so gedink. Die outeur van 1 Konings kruis swaarde met hierdie siening. Eers sleur Hy ons mee om ook te begin dink dat die Here se guns ongetwyfeld op Salomo was, omdat dat dit op materiële vlak so goed met hom gegaan het. Hy noem een welvaartseëning na die ander op. Selfs die koningin van Skeba gee aan God die eer toe sy Salomo se rykdom sien (vers 4 en 9)

Twee keer in die hoofstuk sê hy iets in die lyn van: “Silwer was in Salomo se dae so volop dat dit nie as iets besonders beskou is nie.” (1 Konings 10:21; 27)

Maar dan in die tweede laaste vers sê hy: “Perde is vir Salomo uit Egipte en Kewé ingevoer. Die handelaars wat deur die koning aangestel is, het hulle daar gaan koop vir die prys waarop ooreengekom is. Om ‘n wa uit Egipte in te voer, het net minder as sewe kilogram silwer gekos, en ‘n perd ongeveer een en ‘n driekwart kilogram. Dieselfde pryse is aan die Hetitiese en die Aramese konings betaal. Die invoer het deur bemiddeling van die handelaars geskied.” (1Konings 10:28-28)

Nou, vir ons ongeoefende oog lyk dit maar net na nog ‘n opmerking oor Salomo se buitengewone goeie handelsvernuf. Maar die eerste lesers het die Wet geken. Hulle het raakgesien dat hierdie opmerking onheil voorspel. Hulle het geweet dat God se Wet dit uitdruklik verbied. In Deuteronomium staan daar:
Hy (die koning) mag nie baie perde aanhou nie en hy mag ook nie die volk na Egipte toe laat teruggaan om vir hulle baie perde aan te skaf nie. Die Here het vir julle gesê: ‘Julle mag nooit weer daarheen teruggaan nie.’ (Deut 17:16)

Salomo se rykdom was dus glad nie tekenend van sy vroomheid nie. Sy finansiële voorspoed het niks gesê oor sy geestelike diepte nie.

Mag ek ook daarteen waak om nooit welvaart as maatstaf te gebruik om geestelike diepte te peil nie.