1 Konings 1

Klik hier om jou nuwe LEESROOSTER af te laai

Praat van ‘n paleisrewolusie! Vandag lees ons van die onderlinge stryd tussen 2 van Dawid se seuns wat elk hom as koning wil opvolg, Adonia en Salomo.

Mens kan egter nie help om minder van Adonia te hou nie. Hy was magsbehep. Nog voordat sy pa selfs gesterf het, het hy geleef asof sy pa reeds dood is. Sy ambisie om koning te word, het hom ‘n paar strategiese skuiwe laat doen. Hy konkel met die Joab en met die priester Abjatar (vers 7). Dit lyk of hy van vroegs af geleer het hoe om mense om te koop, want hy reël ‘n partytjie waar hy die gaste bederf – alles in ‘n poging om hulle ondersteuning te werf (vers 9). Tog nooi hy doelbewus nie die mense uit wat hy weet hom nie sal ondersteun nie (vers 10).

Adonia is slinks. Hy probeer met skelm strategiese skuiwe politieke veld wen. Teenoor Salomo lyk hy eintlik desperaat. Salomo is totaal afwesig as ‘n karakter wat “aktief” is. Hy is “passief” in die sin dat hy nie na mag gryp soos Adonia nie. Uiteindelik ontvang hy die koninskap – maar nie omdat hy daarna gegryp het nie – maar omdat die Here dit vir hom gegee het.

Hierdie hoofstuk sit soveel vrae op die tafel:

  • Gryp ek na mag?
  • Vertrou ek die Here of vertrou ek op my strategiese planne?
  • Wie is die Natan in my lewe wat vir my uitkyk? Sonder Natan sou Salomo gedoem wees. In wie se lewe is ek Natan?

Die skuld vir die hele petalje word baie subtiel voor Dawid se deur geplaas. Die outeur sê: “Sy vader het hom van kleins af nooit berispe of vir hom gevra: “Hoekom maak jy so?” nie” (vers 6)

Hierdie vers onderstreep nie net die belangrikheid van tug in ‘n kind se lewe nie, maar ook die belangrikheid van stemme in ons lewe wat kritiese vrae vra wat ons onsself moet kan verantwoord. Onderwerp ons onsself genoeg hieraan?